نقش نظام سلامت در کاهش اثرات زیست محیطی

تغییرات اقلیمی در دهه های اخیر به یکی از جدی ترین تهدیدهای سلامت عمومی در سطح جهانی تبدیل شده است. شواهد علمی نشان می دهد که افزایش دمای زمین، ذوب یخچال ها، بالا آمدن سطح دریاها و گسترش آتش سوزی های وسیع پیامدهای مستقیم و غیرمستقیمی بر سلامت انسان دارند. این تحولات با افزایش مرگ و میر ناشی از گرمازدگی و نیز شیوع بیشتر بیماری های تنفسی و قلبی عروقی همراه بوده است. پژوهش های اخیر نشان می دهد که خود نظام سلامت نیز از طریق مصرف بالای انرژی، تولید قابل توجه پسماند، فرآیندهای تولید دارو، ساخت تجهیزات پزشکی، حمل و نقل و توسعه زیرساخت ها سهم قابل توجهی در انتشار گازهای گلخانه ای دارد. یکی از مصادیق کمتر مورد توجه در این زمینه، استفاده از اسپری های استنشاقی حاوی فرافکن هیدروفلوروآلکان است که ردپای کربنی قابل توجهی در بخش سلامت ایجاد می کند. این مطالعه با هدف بررسی نقش نظام سلامت در تشدید بحران اقلیم و شناسایی راهبردهای عملی برای کاهش اثرات زیست محیطی آن تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که جایگزینی اسپری های دوزسنج استنشاقی حاوی فرافکن هیدروفلوئوروآلکان با پودرهای استنشاقی خشک و مه سازهای نرم در صورت امکان از نظر ایمنی، نیاز بیمار و دسترسی، می تواند به کاهش قابل توجه انتشار گازهای گلخانه ای منجر شود. افزون بر این، اجرای برنامه های جبران کربن، تقویت سرمایه گذاری در پژوهش و توسعه و ارتقای آگاهی متخصصان حوزه سلامت از جمله اقدامات موثر در این مسیر به شمار می آیند. در مجموع اتخاذ رویکردی مسئولانه و مبتنی بر شواهد می تواند به کاهش اثرات زیست محیطی نظام سلامت و تقویت پایداری خدمات مراقبتی در بلندمدت کمک کند.

کلیدواژه ها:

آلودگی هوا ، پایداری زیست محیطی ، گازهای گلخانه ای ، گرمایش جهانی ، ردپای کربن ، پزشکی ، نظام سلامت