اعتراض قدسی در مواجهه با آثار مخرب روانی بیماری

الهیات اعتراض جریانی نوین در الهیات معاصر است که پس از فاجعه هولوکاست پدید آمد و بر حق انسان برای اعتراض و شکایت به خداوند در مواجهه با شر و رنج تاکید دارد. این مقاله با رویکردی تطبیقی و تحلیلی، مبانی نظری الهیات اعتراض را در دو حوزه یهودی-مسیحی و اسلامی بررسی و به طور ویژه تجلیات آن را در متون کلاسیک اسلامی، از جمله آیات قرآن کریم و دعاهای معصومین (علیهم السلام)، تحلیل می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد الهیات اعتراض در مواجهه با رنج و بیماری، تفاوت اساسی با الهیات سنتی صبر و تسلیم دارد و رویکردی قربانی محور، عملگرایانه و امیدبخش ارائه می دهد که بیماران را به بیان صادقانه درد و اعتراض مودبانه به درگاه خداوند تشویق می کند. این رویکرد در تقویت باور معنوی، کاهش اضطراب روانی و بازسازی رابطه بیمار با خداوند نقشی موثر ایفا می کند. همچنین، الهیات اعتراض در بستر فرهنگ اسلامی قابل تطبیق است و می تواند به عنوان راهکاری نوین در مراقبت معنوی بیماران در کشورهای اسلامی استفاده شود. مقاله ضمن تاکید بر حق مشروع شکایت به خدا به عنوان بخشی از تجربه ایمانی، چالش های سنتی و فرهنگی این رویکرد را نیز نقد و بررسی و ضرورت آموزش و اصلاح نگرش ها را برای تسهیل پذیرش آن مطرح می کند.

کلیدواژه ها:

الهیات اعتراض ، مساله شر ، عطار نیشابوری ، مصیبت نامه ، تئودیسه