نقش شواهد خصوصی در گریز از توقف داوری معرفتی (لاادری گرایی) در رابطه با وجود خدا

بنا بر رویکرد قرینه گرایانه، موضع نهایی در برابر گزاره ها حاصل هم آوردی قرائن موافق و مخالف است و توجیه گزاره از مسیر تعیین تکلیف همه قرائن در دسترس می گذرد. برخلاف خداباور و خداناباور که قرینه را در نهایت به سود باور خود می دانند، لاادری گرا قرینه را بی طرف می انگارد که این امر یا ناشی از ابهام در اصل چیستی قرینه، ناکامی تک تک قرینه های در دسترس در فرایند اثبات مدعا، یا تکافو و هم وزنی آنهاست که این عوامل، داوری معرفتی درباره این مساله را متوقف می کنند. مقصود از قرینه در این مساله معمولا قرینه عمومی است که همگان امکان دسترسی به آن را دارند. گاه اتفاق می افتد که قرینه ای خصوصی و غیرقابل اشتراک گذاری به نفع یک طرف گزاره محقق می شود. حال باید دید آیا این قرینه توان مقابله با قرینه عمومی و برتری بر آن را دارد و توقف داوری معرفتی را برطرف می کند یا خیر. اعتبار شواهد خصوصی هم در حالت عادی و هم در حالت تعارض با شواهد عمومی محل اختلاف است. طبق یافته این پژوهش، این شواهد در معضلات معرفتی که فرد به سمت لاادری گرا شدن پیش می رود، معتبر و کارآمد هستند؛ اما به دو شرط: (۱) بر اعتبار معرفتی آنها دلایلی اقامه شده باشند (وجود شاهد بر شاهد)؛ (۲) قوت شواهد عمومی معارض به حدی نباشد که تقارن نامانوسی بین آنها شکل گیرد. آنگاه برای گریز از توقف داوری معرفتی که جایگاهی استوار و حالتی پسندیده در معرفت شناسی نیست این شواهد موثر خواهند بود و باور متعلق خود را اثبات خواهند کرد.

کلیدواژه ها:

شواهد خصوصی ، لاادری گرایی ، توقف داوری معرفتی ، خداباوری ، خداناباوری ، تجربه دینی