نقش تکوینی شعر فارسی در تکامل شعر کلاسیک کردی

امروزه به سبب انتقاد از اصول مکتب فرانسه، توجه کمتری به ظرفیت های مهم مقوله «تاثیر» در مطالعات تطبیقی ادبی می شود؛ درحالی که برخلاف چنین تصوری، تاثیر یک نظام فرایندی دینامیکی است که از مهم ترین وجوه کارکردی آن، فراهم کردن بستر لازم در کسب دانش و ایجاد توانش ادبی برای ادبیات مقصد است. دانش و توانش ادبی شامل تمام جنبه های مربوط به ماهیت یک گونه ادبی همچون شگردهای تصویرگری و بیانی، ساختارهای معناسازی و الگوهای به کارگیری تکنیک ها و ابزارهای مضمون آفرینی می شود. مواردی از ادبیات ملت ها را در برهه هایی از تاریخ می توان یافت که عامل و خاستگاه اصلی در تکوین و تکامل گونه هایی از ادبیات آنها به همین مقوله تاثیر برمی گردد. شعر کلاسیک کردی نیز چنین وضعیتی دارد: در فرایند تکوین و تکامل این نوع شعر، شعر فارسی نقش تاثیرگذاری به عنوان پیشینه و ذخیره ادبی آن ایفا کرده است. هدف از جستار حاضر نیز بررسی این موضوع است که چگونگی فرایند تاثیر شعر فارسی بر شعر کلاسیک کردی در دو گونه ادبی شعر عرفانی و عاشقانه تبیین شود تا از یک سو هم به وجوه کارکردی تاثیر در تکوین و تکامل ادبی ملت ها پی برد و از سوی دیگر نیز نحوه بهره گیری شاعران کرد از شعر فارسی تشریح شود. دستاورد پژوهش بر این مسئله دلالت دارد که تاثیر نه تنها منافاتی با خلاقیت، اصالت، استقلال و پویایی ادبیات مقصد ندارد، بلکه نقش تکوینی را در تحقق چنین مفاهیمی ایفا می کند. شعر فارسی برای شاعران کرد در نقش بافت و ذخیره ادبی عمل کرده است تا دانش مربوط به زبان خاص دو گونه ادبی شعر عرفانی و عاشقانه را کسب کنند و توانش ادبی برای آفرینش را به دست آورند.

کلیدواژه ها:

مطالعه تطبیقی ، شعر فارسی ، شعر کردی ، دانش و توانش ادبی