بررسی ضریب فزاینده سیاست اعتباری و سیاست مالی در ایران: شواهدی از تولیدناخالص داخلی بخشی

هدف این مقاله ارزیابی و مقایسه اثرهای سیاست مالی و اعتباری بر رشد اقتصادی ایران است. برای این منظور ضریب فزاینده سیاست مالی و سیاست اعتباری برای دوره زمانی ۱۴۰۰-۱۳۵۷ با تواتر سالیانه با استفاده از روش تخمین گشتاورهای تعمیم یافته (GMM) برآورد شده است. همچنین، ضریب فزاینده سیاست مالی و سیاست اعتباری در زیربخش های تولید ناخالص داخلی نیز محاسبه شده، همچنین این مدل به تفکیک مخارج جاری و عمرانی هم برآورد شده است. نتایج حاصل از برآورد نشان می دهد، ضریب فزاینده سیاست مالی (۲/۴۷) بزرگتر از ضریب سیاست اعتباری (۱/۴۸) است. همچنین، سیاست مالی بیشترین تاثیر را بر رشد بخش نفت و کمترین تاثیر را بر بخش کشاورزی داشته و در بین بخش ها، ضریب مربوط به بخش صنایع و معادن و کشاورزی به لحاظ آماری معنادار نبوده است. ضریب فزاینده سیاست اعتباری در دو بخش خدمات و صنایع و معادن در مقایسه با سایر بخش ها بزرگتر بوده و تنها در بخش نفت این ضریب به لحاظ آماری معنادار نبوده است. این مطالعه نشان می دهد میزان اثرهای سیاست اعتباری در مقایسه با اثرهای سیاست مالی بر رشد اقتصادی کمتر است. این بدان معنی است که سیاست های اعتباری به عنوان یکی از ابزارهای مهم در دسترس سیاستگذار پولی به طور معناداری به افزایش رشد اقتصادی کمک نکرده است. ازاین رو، به نظر می رسد نظارت بر نحوه استفاده از این اعتبارات باید به عنوان مهمترین دغدغه سیاستگذار پولی باشد.

کلیدواژه ها:

Fiscal Policy ، Credit Policy ، Monetary Policy ، Economic Growth ، Disaggregated Gross Domestic Product (GDP). ، سیاست مالی ، سیاست اعتباری ، سیاست پولی ، رشد اقتصادی ، تولید ناخالص داخلی بخشی.