مدل سیاست های ناکارآمد منابع انسانی با رویکرد تقلید هم سانی

تقلید هم سانی، به عنوان سازوکاری پنهان اما اثرگذار، از طریق تقلید گسترده و غیرانتقادی سیاست ها، می تواند زمینه ساز شکل گیری سیاست های ناکارآمد منابع انسانی در سازمان ها شود و مسیر تحول و نوآوری را با چالش مواجه سازد؛ به ویژه در سازمان های دولتی که فشارهای هنجاری و قانونی نقش پررنگ تری دارند. پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل سیاست های ناکارآمد منابع انسانی با رویکرد هم سانی انجام شده است. این پژوهش از نظر ماهیت، کیفی و با رویکرد تحلیل مضمون انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل مدیران سازمان های دولتی و اساتید دانشگاه بود که با استفاده از نمونه گیری هدفمند و بر اساس اصل کفایت نظری، ۲۱ نفر انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و با بهره گیری از چارچوب شش مرحله ای براون و کلارک تحلیل شدند. یافته های پژوهش منجر به شناسایی و تدوین مدل شد که در آن محرک های هم سانی، انواع سیاست های ناکارآمد منابع انسانی، موانع و محدودیت های سازمانی و پیامدهای ناشی از تقلید هم سانی در سازمان های دولتی تبیین گردید. افزون بر این، راهبردهایی برای اصلاح چرخه شکل گیری این سیاست ها شناسایی شد که هر یک نقش متفاوتی در کاهش اثرات منفی هم سانی و بهبود کارآمدی سیاست های منابع انسانی ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

تقلید هم سانی ، تقلید اجباری ، تقلید هنجاری ، تقلید نمادین ، سیاست های ناکارآمد