درآمدی بر پدیده «تشبه به کفار» از منظر قرآن و روایات کبری جهانشیری

این پژوهش به بررسی «تشبه به کفار» از منظر آیات و روایات و حکم فقهی آن می پردازد. از جمله اقدامات کفار در جهت تضعیف دین اسلام، ترویج فرهنگ خویش در بلادهای اسلامی است که این مساله تحت عنوان «تشبه به کفار» مطرح می گردد. این مساله به عنوان یکی از بسترهایی که زمینه ساز تهاجمات فرهنگی دشمنان می باشد، از منظر فقهی حرام است. مساله تشبه به کفار به جهت افزایش ارتباطات جمعی، دوری از مبانی اصیل اسلام و اختلاط فرهنگ مسلمانی با کفر در مسائل عبادی و غیر عبادی که با تقلید کورکورانه همراه می باشد، اهمیت مساله را دو چندان کرده است. از این رو لازم است با شناخت درست مواضع دین علیه دشمنان، در جهت استقلال همه جانبه اسلام در مقابل با هجوم کفار، قدم برداشت که این امر، مانع از ترویج فرهنگ کفر در بلاد اسلامی می گردد. داده های این پژوهش به شیوه فیش نویسی کتابخانه ای گردآوری و به روش توصیفی- تحلیلی پردازش شده است که پس از مفهوم شناسی واژه های تشبه، کفار و تشبه به کفار، و بررسی حکم این تشبه، یافته ها و نتایج آن نشان داد: چهار قول در حکم تشبه به کفار وجود دارد: حرمت مطلق، کراهت مطلق به عنوان اصل اولی در تشبه، جواز تشبه به کفار و حرمت تشبه مقید. فلسفه و حکمت پرهیز از تشبه به بیگانگان بویژه کفار همان جلوگیری از سلطه آنان بر مسلمانان و عدم تعاون بر اثم است.

کلیدواژه ها:

تشبه به کفار ، تشبه ، حکم تشبه ، فلسفه حرمت تشبه