تحلیل سندی و معرفت شناختی گزاره «من یمت یرنی» در سنت حدیثی علی عربی آیسک

گزاره های حدیثی در کنار آیات قرآن کریم، یکی از مهم ترین راه های دست یابی به معارف الهی است. یکی از تعابیر مشهور منقول از امیر مومنان (ع) خطاب به حارث همدانی از اولیا و خواص آن حضرت، عبارت «من یمت یرنی» است. این عبارت از قرن سوم به بعد در مجامع روایی دیده می شود. در انتساب این عبارت به امیر مومنان (ع) یا سید اسماعیل حمیری، شاعر معروف مدافع اهل بیت، دیدگاههای متفاوتی دیده می شود. افزون بر این، برداشت اندیشه وران مسلمان در گذر زمان، از این تعبیر متفاوت بوده است و در تحلیل چگونگی دیدار محتضر با امام معصوم (ع) دیدگاه واحدی وجود ندارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد تحلیل محتوا، این گزاره را در منابع روایی ردیابی و محتوای آن را بررسی کرده است. یافته های پژوهش نشان می دهد: تعبیر «من یمت یرنی» سروده سید حمیری با نظر به مضمون روایات رسیده از معصومان (ع) است. همچنین، با توجه به روایات و نبود منع عقلی، منظور از رویت در این عبارت، همان معنای ظاهری آن (رویت جسمانی) است. این گزاره از منظر معرفت شناسی نیز حائز اهمیت است؛ چراکه نوعی تجربه شهودی نسبت به امام معصوم (ع) در لحظه مرگ را مطرح می کند که مرز میان رویت حسی و معرفت حضوری را در سنت دینی روشن می سازد و بیانگر اتصال همیشگی میان مولا و پیروان ایشان است.

کلیدواژه ها:

حدیث شیعه ، مرگ ، شهود ، رویت جسمانی ، شعر ، معرفت شناسی