بررسی فقهی، حقوقی و فلسفی کیفیت تعلیق و نقش قبول در وصیت تملیکی

وصیت تملیکی، به عنوان یکی از ابزارهای مهم انتقال دارایی، جایگاه ویژه ای در فقه و حقوق دارد. لکن هنوز ابهاماتی پیرامون کیفیت تعلیق و نقش قبول در تحقق و اثرگذاری آن وجود دارد. پرسش اصلی این پژوهش این است که آیا تعلیق در وصیت تملیکی از نوع تعلیق در منشا است و نقش قبول موصی له در تحقق انتقال مالکیت چیست؟ این تحقیق با استفاده از روش کتابخانه ای و تحلیل انتقادی دیدگاه ها به بررسی تاثیر این دو ضلع در اعتبار و اثرگذاری وصیت پرداخته است. ابتدا مفهوم تعلیق در وصیت تملیکی و تمایز آن از تعلیق در آثار مورد تحلیل قرارگرفته و با بررسی دیدگاه های مختلف فقها و حقوق دانان و تحلیل های فلسفی و منطقی نشان داده شده است که این تعلیق، برخلاف برخی تفاسیر، از نوع تعلیق در منشا است. سپس، نقش قبول در تحقق وصیت بررسی شده و با تحلیل دیدگاه های مختلف، تاکید شده است که در فقه شیعه اختلاف نظرهایی پیرامون لزوم قبول وجود دارد؛ به گونه ای که برخی آن را لازم و ضروری و برخی دیگر غیرضروری می دانند. یافته های پژوهش نشان می دهد که تعلیق و قبول، دو ضلع اساسی در اعتبار و اثرگذاری وصیت تملیکی هستند و تعامل این دو عنصر تاثیر مستقیمی بر ماهیت حقوقی این نهاد دارد. ضرورت این پژوهش در روشن سازی شرایط قانونی و مبانی نظری وصیت تملیکی است که می تواند به تحلیل دقیق تر مفهوم تعلیق در معاملات حقوقی کمک کند. درنهایت این پژوهش درحالی که وصیت را ایقاع ایجاد شده به اراده موصی و معلق به مرگ وی می داند، اما تملیک موصی به را مشروط به قبول موصی له دانسته است.

کلیدواژه ها:

وصیت ، وصیت تملیکی ، تعلیق ، منشا ، تعلیق در معاملات ، انتقال مالکیت ، قبول موصی له