الگوی معیشت و کسب و کار علمی حوزویان

طلاب و فضلاء حوزه های علمیه براساس وظیفه ای خداوند بر دوش آنها قرار داده به تحصیل علم می پردازند و بعد از مدتی توان انجام وظائف حوزوی مانند تبلیغ و تدریس و تحقیق و مشاوره و... برای آنها حاصل شده مشغول انجام این وظائف می شوند. از طرفی هر انسانی در این دنیا نیازهای مادی و معیشتی دارد که در صورت تامین شدن می تواند به وظائف خود جامه عمل بپوشاند. لذا مساله تامین معیشت آنها مساله ای بسیار مهم شمرده می شود. مساله تحقیق حاضر این است که آیا دین اسلام برای تامین معاش فضلاء و طلابی که مشغول انجام وظائف خود هستند الگوئی را بیان نموده است؟ آیا طلبه هم مانند دیگران برای انجام وظائف خود حقوقی را از مخاطبان یا مسوولین خود در قبال انجام وظائف تبلیغی، آموزشی، تحقیقی دریافت می کند مانند سائر کارمندان؟ این تحقیق که با روش کتابخانه ای انجام شده است، پس از مساله شناسی، تبیین موضوع، بیان ضرورت و پیشینه مساله، ابتدا محل نزاع تحریر و مفاهیم مساله دقیق سازی شده و با بیان مبانی اعتقادی رزق و روزی و انواع و مصادیق کسب و کار علمی، به تحلیل گزاره های فقهی موجود در مساله پرداخته شده است. با بررسی مساله اخذ اجرت بر انجام واجبات، روایات مربوط به تعلیم قرآن، دلیل مطلوب نبودن اخذ اجرت در مقابل هدایت و تبلیغ دین و روایات ضمانت روزی طالب علم، وظائف فضلاء و طلاب در پایان دسته بندی شده است.

کلیدواژه ها:

کسب و کار علمی ، معیشت فضلا و طلاب ، اقتصاد حوزه علمیه ، رزق و روزی در دین ، وظائف حوزه علمیه