جمع آوری و تحلیل شواهد موید تجرد ادراک با تکیه بر تجربیات نزدیک به مرگ و بیرون از بدن در مواجهه با رویکرد عصب شناختی فیزیکالیستی

این پژوهش با هدف بررسی شواهد و قرائن به نفع تجرد ادراک در حوزه علوم تجربی با تکیه بر تجربیات نزدیک به مرگ (NDEs) و با پشتوانه اثبات فلسفی مجرد بودن ادراک، به مناقشه در تبیین های فیزیکالیستی در حوزه علوم اعصاب پرداخته است. اشکال اصلی دیدگاه فیزیکالیستی مرسوم، ناتوانی رویکردهای مادی گرایانه (با تمرکز بر توضیحات متخصصین علوم اعصاب) در توضیح دقت و صحت گزارش های NDEs بود. یافته ها نشان داد که تجربیات نزدیک به مرگ، ازجمله ادراک وقایع خارجی در حالت مرگ بالینی یا گزارش رویدادهای آینده نگر، با تقلیل آگاهی به فرایندهای مغزی ناسازگارند. همچنین، نقد تبیین های فیزیکالیستی (مانند اثرات داروهای روان گردان یا اختلالات نوروشیمیایی) آشکار ساخت که این توضیحات نمی توانند همخوانی دقیق گزارش ها با واقعیت های خارجی را توجیه کنند. در مقابل، نظریه تجرد ادراک در حکمت متعالیه، با تفکیک ویژگی های موجودات مادی و مجرد، زمینه ای فلسفی برای فهم مستقل بودن آگاهی از مغز فراهم کرد. این پژوهش با ارائه الگویی بین رشته ای با محوریت تجربیات نزدیک به مرگ، گامی به سوی درک عمیق تر از ماهیت آگاهی و تقویت گفتگوی علم تجربی و فلسفه اسلامی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

تجربیات نزدیک به مرگ ، فیزیکالیسم ، علوم اعصاب ، فلسفه اسلامی ، تجرد ادراک ، آگاهی