بررسی تطبیقی تصویر مهرورزانه پیامبر اسلام (ص) در قرآن و عهدین در پاسخ به شبهه خشونت طلبی

یکی از مهم ترین چالش های پیش روی تصویر نبوی در گفتمان غربی، اتهام خشونت طلبی و شمشیرمحوری در شخصیت پیامبر اسلام (ص) است. این اتهام، با تخیل استناد به برخی آیات قرآن و برداشت های نابجا از گزارش هایی از جنگ های صدر اسلام، در تعارض با تصویر مهربانانه ای که از پیامبران پیشین، به ویژه حضرت عیسی (ع)، در ادبیات عهدین ترسیم شده، تبیین می شود. پژوهش حاضر با رویکردی تطبیقی، به بررسی و تحلیل سیمای پیامبر اسلام (ص) در قرآن و عهدین پرداخته و در پی سنجش اعتبار این مدعا است. فرضیه ی محوری این نوشتار آن است که پیامبر اسلام (ص) در هر دو منبع وحیانی، نه تنها مظهر خشونت تلقی نمی شود، بلکه به مثابه نماد رحمت، مهربانی و شفقت معرفی شده است. در قرآن، توصیفاتی چون «رحمه للعالمین» و سیره اخلاقی ایشان، در کنار تاکید بر مشروعیت دفاعی جهاد، موید این نگاه است. در متون عهدین نیز بشارت هایی همچون ظهور «پارقلیط» از نسل حضرت اسماعیل (ع)، بر پیامبری مهرورز و مورد تایید الهی دلالت دارد. نتایج پژوهش نشان می دهد که انگاره خشونت طلبی، نه برخاسته از متون مقدس، بلکه ناشی از قرائت های گزینشی، تاریخی گری افراطی و اغراض ایدئولوژیک است. تصویر حقیقی پیامبر اسلام (ص)، تجلی جامعی از رحمت و مهرورزی است که هیچ نسبتی با خشونت ندارد.

کلیدواژه ها:

مهرورزی ، پیامبر اسلام (ص) ، قرآن ، عهدین ، شبهه خشونت طلبی