بازخوانی اعتبار استخاره قلبی به مثابه روشی برای تصمیم گیری رویکردی مبتنی بر ادله عام و خاص و تحلیل رجالی-تاریخی

استخاره قلبی، به عنوان یکی از روش های رفع تحیر، با چالش هایی در باب اعتبار و عمومیت مواجه بوده است. این مقاله با روشی توصیفی-تحلیلی و رویکردی نوآورانه، در صدد است تا با عبور از تحلیل های پیشین، جایگاه این روش را تثبیت نماید. یافته ها نشان می دهد که اعتبار استخاره قلبی نه تنها با ادله خاص، بلکه از طریق یک مسیر استدلالی بدیع مبتنی بر «ادله عام مشروعیت استخاره و نفی توقیفیت راه های آن» نیز قابل اثبات است. همچنین ضمن نقد و تکمیل ادله خاص روایی، مهم ترین شبهه یعنی «اشتباه الهامات الهی با سایر خطورات» با یک پاسخ نوآورانه مبتنی بر شواهد «تاریخی-رجالی» پاسخ داده شد. تحلیل شخصیت «علی بن اسباط» (که فطحی مذهب بود) به عنوان مخاطب اصلی روایات معتبر، عمومیت این دستور را برای همگان اثبات می کند. نتایج تاکید دارد که این استخاره روشی معتبر و عمومی است و شرط آن نه ایمان عالی، بلکه تحصیل «قلب متوجه» از طریق رعایت آداب است.

کلیدواژه ها:

اقسام استخاره ، ادراک قلبی ، استخاره ی قلبی ، ادله اقسام استخاره ، ادله ی استخاره ی قلبی