اصول صحیح اعتقادی در تعامل با نعمت های الهی در قرآن و نهج البلاغه

یکی از مهم ترین موضوعاتی که بشر بدان محتاج است، اصول صحیح اعتقادی در تعامل با نعمت های الهی است. تحقیق حاضر این مهم را از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه مورد بررسی قرار می دهد. از آن جا که آدمی مختار است و هر نوع تعامل با نعم، نتایجی را در بردارد و همچنین این نکته که اصول اعتقادی، سبب رویش اصول عملی صحیح می گردد؛ این پژوهش در صدد بیان اصول صحیح اعتقادی در تعامل با نعمت ها می باشد تا بنیادها و ریشه های صحیح اعتقادی را به انسان یادآوری و برخورداری از حیات طیبه را رقم بزند. روش جمع آوری اطلاعات در این پژوهش به روش کتابخانه ای و از نوع توصیفی-تحلیلی است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که اصول صحیح اعتقادی با از جانب خدا دانستن نعم و توجه به صفت رازقیت و مالکیت و همچنین اعتقاد صحیح به معاد و بازگشت خداوند در سایه نگاه ابزاری به نعم و فنای آن ها قابل طرح است. به عبارتی دیگر «از اویی نعم» و «به سوی اویی» دو اصل مهم اعتقادی در تعامل با نعمت ها معرفی می شوند. متقین، سرآمد عمل این اصول اعتقادی صحیح در تعامل با نعمت ها هستند.

کلیدواژه ها:

اصول صحیح ، تعامل با نعمت ، ارتباط با نعمت ، اصل اعتقادی