طراحی معماری حکمرانی هوشمند در اثربخشی سازمان های آموزشی

این مقاله با هدف طراحی و تبیین مدل معماری حکمرانی هوشمند برای سازمان های آموزشی، به منظور ارتقاء اثربخشی این سازمان ها در عصر دیجیتال تدوین شده است. با توجه به شکاف موجود میان نیاز به هوشمندسازی و فقدان یک چارچوب معماری یکپارچه، این تحقیق از رویکرد کیفی و روش مروری-تحلیلی نظام مند با استفاده از تکنیک فراترکیب استفاده کرده است. فرآیند پژوهش با کدگذاری و تحلیل متون علمی، مولفه های بنیادین حکمرانی هوشمند را استخراج و سنتز نموده است. برای حصول اطمینان از جامعیت، شفافیت و قابلیت تکرارپذیری فرآیند گردآوری متون، از پروتکل جستجوی نظام مند استفاده شد. یافته های اصلی نشان داد که حکمرانی هوشمند در سازمان های آموزشی بر نه مولفه کلیدی بنا شده است که در سه محور اصلی (داده محوری و تحلیل، فناوری های توانمندساز، و نهادها و مشارکت) دسته بندی می شوند. بر اساس این مولفه ها، یک معماری لایه ای چهارگانه طراحی و تبیین گردید که شامل لایه های کسب وکار هوشمند، داده و اطلاعات آموزشی، سیستم ها و کاربردهای هوشمند، و فناوری های توانمندساز است. در این مدل، حکمرانی هوشمند به عنوان سازوکار یکپارچه ساز و هادی حلقه بازخورد چرخه ای عمل کرده و همسویی عمودی و افقی میان لایه ها را تضمین می کند. نتیجه گیری مقاله حاکی از آن است که اجرای موفقیت آمیز این معماری طراحی شده، از طریق فراهم آوردن بستر لازم برای تصمیم گیری داده محور و تسهیل فرآیندهای تطبیقی، به طور نظری، قابلیت ارتقاء قابل توجهی در شاخص های اثربخشی سازمان های آموزشی (شامل بهبود کیفیت یادگیری، افزایش کارایی عملیاتی و ارتقاء پاسخگویی سازمانی) را داراست. این چارچوب می تواند به عنوان یک نقشه راه نظری و جامع برای مدیران سازمان های آموزشی در گذار به سوی اکوسیستم مدیریتی هوشمند مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، حکمرانی هوشمند ، داده محوری ، سازمان های آموزشی ، معماری سازمانی