پاسخ سطوح پلاسمایی آیریزین و مقاومت به انسولین به یک دوره پیاده روی در آب در مردان دارای اضافه وزن

آیریزین سبب افزایش کالری مصرفی و گرمازایی شده و در نهایت منجر به کاهش وزن می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر یک دوره پیاده روی در آب بر سطوح آیریزین و مقاومت به انسولین در مردان مبتلا به اضافه وزن بود. به همین منظور ۲۴ مرد مبتلا به اضافه وزن که توانایی شرکت منظم در فعالیت های بدنی را داشتند انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی (۱۲=n) و کنترل (۱۲=n) تقسیم شدند. دو گروه از نظر وزن و شاخص توده بدن همسان بودند. برنامه تمرینی در گروه تجربی شامل پیاده روی در آب به مدت ۱۲ هفته، هر هفته ۳ جلسه با شدت متفاوت بود. گروه کنترل در مدت تحقیق در هیچ برنامه منظم ورزشی شرکت نکردند. نمونه های خونی برای اندازه گیری آیریزین و تعیین شاخص مقاومت به انسولین گرفته شدند. برای مقایسه میانگین پارامترها از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و t زوجی در سطح ۰/۰۵ P< استفاده گردید. نتایج نشان داد که تمرینات پیاده روی در آب منجر به تغییر معنادار در مقادیر آیریزین (۰/۰۲۲=P) و شاخص مقاومت به انسولین (۰/۰۱۲=P) شد. مقایسه تغییرات درون گروهی نشان داد که بین پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی در متغیرهای آیریزین و شاخص مقاومت به انسولین تغییر معناداری مشاهده شد. بر اساس نتایج این تحقیق تمرین پیاده روی در آب می تواند از طریق افزایش سطوح آیریزین و بهبود مقاومت به انسولین، در پیشگیری و درمان اضافه وزن و چاقی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

پیاده روی در آب ، آیریزین ، شاخص مقاومت به انسولین ، اضافه وزن