بیوسرامیک ها در دندانپزشکی: سیر تکاملی محدودیت ها و چشم انداز آینده

بیوسرامیک ها، به عنوان مواد سازگار زیستی (Biocompatible)، نقش قابل توجهی در درمان های اندودنتیک ایفا می کنند و یک راه حل زیست فعال (Bioactive) برای چالش های این درمان ها ارائه می دهند. این مواد در طول سال ها تکامل یافته اند و در مقایسه با نسل های پیشین، خواص مکانیکی، شیمیایی و سازگاری زیستی بهتری از خود نشان داده اند. در دندانپزشکی، هدف نهایی برای بازسازی ساختار دندان، استفاده از موادی است که بادوام، قابل اتصال و از نظر زیبایی قابل قبول باشند. بیوسرامیک ها، به ویژه سمان های مبتنی بر سیلیکات کلسیم (CSCs)، به دلیل سازگاری زیستی و زیست فعالی برجسته خود به طور گسترده ای در انواع اعمال اندودنتیک مانند پوشش دهی پالپ دندان، ترمیم پرفوراسیون ریشه، آپکسیفیکاسیون و پرکردن رتروگراد ریشه استفاده می شوند. با این حال، علی رغم پیشرفت ها، این مواد همچنان با محدودیت هایی چون زمان گیرش طولانی، خواص کاربری نامطلوب، پتانسیل تغییر رنگ دندان، و محدودیت در خواص مکانیکی و ضد میکروبی مواجه هستند. تحقیقات آتی بر بهبود این محدودیت ها، از جمله با استفاده از نانومواد و عناصر جدید، متمرکز شده است تا دقت و نتایج درمانی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

بیوسرامیک ها ، اندودنتیکس ، سیلیکات کلسیم ، فعالیت زیستی ، سازگاری زیستی ، MTA) Mineral Trioxide Aggregate)