پیش بینی رفتارهای خود آسیب رسان براساس عدم تحمل بلاتکلیفی با توجه به نقش واسطه ای تنظیم هیجان در دختران کنکوری استان اصفهان

رفتارهای خودآسیب رسان در سال های اخیر به یکی از موضوعات مهم در حوزه سلامت روان نوجوانان تبدیل شده است و شناسایی عوامل موثر بر آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی رفتارهای خودآسیب رسان بر اساس عدم تحمل بلاتکلیفی با توجه به نقش واسطه ای تنظیم هیجان در دختران کنکوری استان اصفهان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دختران کنکوری استان اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه آسیب به خود سانسون و همکاران (۱۹۹۸)، مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی فریستون و همکاران (۱۹۹۴) و پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان (۲۰۰۳) استفاده شد. داده ها با استفاده از روش مدل یابی معادلات ساختاری مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که عدم تحمل بلاتکلیفی تاثیر مستقیم و معناداری بر رفتارهای خودآسیب رسان دارد (β=۰/۱۸۶، t=۴/۰۶۳، ۰۰۱/۰>p). همچنین تنظیم هیجان تاثیر مستقیم و معناداری بر رفتارهای خودآسیب رسان نشان داد (β=۰/۵۶۱، t=۱۳/۰۴۰، ۰۰۱/۰>p) که بیانگر نقش مهم تر این متغیر در پیش بینی رفتارهای خودآسیب رسان است. علاوه بر این، عدم تحمل بلاتکلیفی تاثیر مستقیم و معناداری بر تنظیم هیجان داشت (β=۰/۴۱۳، t=۹/۰۰۳، ۰۰۱/۰>p). نتایج اثر غیرمستقیم نیز نشان داد که عدم تحمل بلاتکلیفی از طریق تنظیم هیجان بر رفتارهای خودآسیب رسان تاثیر معناداری دارد (β=۰/۲۳۲، t=۷/۴۳۷، ۰۰۱/۰>p)، که بیانگر نقش واسطه ای تنظیم هیجان در رابطه بین عدم تحمل بلاتکلیفی و رفتارهای خودآسیب رسان است. در مجموع، یافته های پژوهش نشان داد که عدم تحمل بلاتکلیفی می تواند به صورت مستقیم و غیرمستقیم و از طریق تاثیر بر تنظیم هیجان، رفتارهای خودآسیب رسان را پیش بینی کند. بر این اساس، توجه به آموزش مهارت های تنظیم هیجان و افزایش توانایی تحمل بلاتکلیفی در دانش آموزان می تواند در پیشگیری از رفتارهای خودآسیب رسان و ارتقای سلامت روان آن ها موثر باشد.

کلیدواژه ها:

رفتارهای خود آسیب رسان ، عدم تحمل بلاتکلیفی ، تنظیم هیجان ، دختران کنکوری