اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر طرح واره ها در کاهش الگوهای ارتباطی ناکارآمد تکراری در زوج های شهر قم

الگوهای ارتباطی ناکارآمد تکراری از مهم ترین عوامل تهدیدکننده ثبات و صمیمیت زناشویی هستند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر طرح واره ها در کاهش این الگوها در زوج های مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر قم انجام شد. این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. ۳۰ زوج (۶۰ نفر) به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ زوج) و کنترل (۱۵ زوج) جای دهی شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله زوج درمانی مبتنی بر طرح واره قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه الگوهای ارتباطی و پرسشنامه طرح واره های یانگ بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که زوج درمانی مبتنی بر طرح واره به طور معناداری باعث کاهش الگوهای ارتباطی ناکارآمد (شامل ارتباط اجتنابی، تقاضا/کناره گیری و ارتباط پرخاشگرانه) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. زوج درمانی مبتنی بر طرح واره با هدف گذاری بر روی طرح واره های ناسازگار اولیه و سبک های مقابله، می تواند به عنوان یک مداخله موثر در بهبود الگوهای ارتباطی زوجین مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی مبتنی بر طرح واره ، الگوهای ارتباطی ناکارآمد ، طرح واره های ناسازگار اولیه ، سبک های مقابله ، زوجین