تحلیل سازوکارهای شناختی- روان شناختی اثر بازخورد هوش مصنوعی بر فرایند نوشتار زبان آموزان

زبان، بخش بسیار مهمی از فرهنگ انسانی به شمار می رود و ابزار هوش مصنوعی یادگیری آن را دچار تحول کرده است. این مطالعه با هدف بررسی تغییرات شناختی–روان شناختی مرتبط با بازخورد هوش مصنوعی در فرایند نوشتار زبان آموزان انجام شد. در یک طرح طولی تک گروهی ده هفته ای، ۴۰ زبان آموز تکالیف نوشتاری هفتگی را به همراه بازخورد هوش مصنوعی دریافت کردند. تحلیل داده ها با آزمون t زوجی و اندازه اثر انجام شد. نتایج حاکی از بهبود معنادار در دقت، پیچیدگی و تنوع واژگانی و هم زمان کاهش بار شناختی ادراک شده بود. این الگو با تبیین های مبتنی بر نظریه توجه و مدل حافظه فعال همسو است؛ به این معنا که بازخورد هوش مصنوعی ممکن است توجه زبان آموز را به نکات کلیدی جلب کرده و تقاضای شناختی را کاهش داده باشد. با این حال، این تبیین ها ماهیتی استنباطی دارند. یافته ها می تواند برای طراحی مداخلات نوشتاری مبتنی بر بازخورد هوشمند مفید باشد.

کلیدواژه ها:

بازخورد هوش مصنوعی ، بار شناختی ، فرایند نوشتاری زبان دوم ، حافظه فعال ، خودتنظیمی