بررسی الگوهای فرزندپروری در تنظیم فعالیت های دیجیتال نوجوانان و نقش آن در پویایی روابط والد–نوجوان

گسترش سریع فناوری های دیجیتال و حضور پررنگ آن ها در زندگی روزمره نوجوانان، الگوهای تعامل در خانواده و به ویژه روابط والد–نوجوان را دستخوش تغییر کرده است. نحوه مواجهه والدین با فعالیت های دیجیتال فرزندان می تواند نقش تعیین کننده ای در کیفیت رابطه عاطفی، سطح تعارضات خانوادگی و شکل گیری مهارت های خودتنظیمی در نوجوانان داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی الگوهای فرزندپروری در تنظیم فعالیت های دیجیتال نوجوانان و تبیین نقش آن ها در پویایی روابط والد–نوجوان با استفاده از روش مرور نظام مند انجام شده است. در این راستا، پس از جستجو در پایگاه های معتبر داخلی و بین المللی ۲۰ مقاله مرتبط منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ انتخاب و تحلیل شد. یافته های حاصل از مرور این مطالعات نشان می دهد که الگوهای فرزندپروری مبتنی بر ارتباط باز، نظارت همراه با حمایت، میانجیگری فعال و مشارکت والدین در فعالیت های دیجیتال، با بهبود کیفیت روابط خانوادگی و کاهش تعارضات مرتبط با استفاده از فناوری همراه است؛ در حالی که رویکردهای کنترل گرانه یا محدودسازی صرف، به افزایش مقاومت، پنهان کاری و فاصله عاطفی میان والدین و نوجوانان منجر می شود. و نیز مدیریت بهینه فعالیت های دیجیتال نوجوانان مستلزم اتخاذ رویکردی متوازن، مبتنی بر اعتماد و تعامل گفت وگویی، و پرهیز از هرگونه کنترل محدودکننده می باشد.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری دیجیتال ، تنظیم استفاده از رسانه ، روابط والد–نوجوان ، میانجیگری فعال ، پویایی خانواده