نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین استرس والدینی و پرخاشگری مادران: دلالت هایی برای تاب آوری خانواده

زمینه و هدف: دوره کودکی اولیه (۳ تا ۶ سالگی) با چالش های ویژه ای برای مادران همراه است که می تواند به پرخاشگری مادرانه منجر شود. این امر نه تنها سلامت روان مادر، بلکه رشد هیجانی-اجتماعی کودک را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. این پژوهش با هدف تعیین نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین استرس والدینی و پرخاشگری مادران دارای فرزند ۳ تا ۶ سال شهرستان مرند انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای فرزند ۳ تا ۶ سال شهرستان مرند در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از این میان، ۲۳۶ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد استرس والدینی (PSI-SF)، پرخاشگری اهواز (AAQ) و دشواری در تنظیم هیجان (DERS) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و از طریق همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه سلسله مراتبی و آزمون سوبل تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین استرس والدینی و پرخاشگری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (P<۰/۰۱) همچنین، استرس والدینی با دشواری بیشتر در تنظیم هیجان و دشواری در تنظیم هیجان نیز با پرخاشگری رابطه مثبت و معنادار داشت (P<۰/۰۱). نتایج تحلیل واسطه گری، نقش معنادار دشواری در تنظیم هیجان را به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین استرس والدینی و پرخاشگری تایید کرد (P<۰/۰۱). نتیجه گیری: مادرانی که استرس والدینی بالاتری را تجربه می کنند، به دلیل افزایش دشواری در مدیریت و تعدیل هیجانات منفی خود، احتمال بیشتری برای بروز پاسخ های پرخاشگرانه دارند. این یافته ها بر ضرورت طراحی مداخلات آموزشی تلفیقی با هدف کاهش استرس والدینی و تقویت مهارت های تنظیم هیجان مادران به عنوان راهکاری برای ارتقای تاب آوری خانواده تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

استرس والدینی ، پرخاشگری ، دشواری در تنظیم هیجان ، تاب آوری خانواده ، مادران