دوفضایی شدن حیات اجتماعی و گسترش اعتیاد به فضای مجازی

تحولات ناشی از گسترش فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی، سبک زندگی انسان معاصر را با تغییرات گسترده ای مواجه ساخته و زمینه شکل گیری نوعی زندگی دوفضایی را فراهم کرده است؛ به گونه ای که افراد به طور هم زمان در دو فضای واقعی و مجازی حضور دارند و بخش مهمی از تعاملات، ارتباطات و فعالیت های روزمره خود را در بستر فضای مجازی انجام می دهند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه دوفضایی شدن زندگی اجتماعی و گسترش اعتیاد به فضای مجازی انجام شده است. این پژوهش از نظر روش، توصیفی تحلیلی با رویکرد اسنادی و کتابخانه ای است. داده ها از طریق مطالعه کتاب ها، مقالات علمی، پایان نامه ها و منابع معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده اند. چارچوب نظری پژوهش بر دیدگاه های کیمبرلی یانگ، دیویس، گیدنز، کاستلز، ترکل، ولمن، مارکوزه و پارادایم دوفضایی شدن استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که گسترش جامعه شبکه ای، تضعیف روابط سنتی، نیاز به هویت یابی، احساس تنهایی و حضور مستمر در شبکه های اجتماعی، زمینه وابستگی و اعتیاد به فضای مجازی را افزایش داده است. همچنین استفاده افراطی از فضای مجازی می تواند موجب کاهش تعاملات واقعی، افزایش انزوای اجتماعی و تغییر در سبک زندگی افراد شود. در نتیجه، اعتیاد به فضای مجازی را می توان یکی از پیامدهای مهم تحولات اجتماعی و فرهنگی عصر دیجیتال دانست.

کلیدواژه ها:

دوفضایی شدن ، حیات اجتماعی ، اعتیاد به فضای مجازی ، شبکه های اجتماعی ، جامعه شبکه ای