معادلسازی معادلات ساختاری رابطه بین خودپنداره ریاضی و انگیزش تحصیلی ریاضی و خودتنظیمی بر اضطراب ریاضی در دانش آموزان متوسطه دوم شهر میمند

پژوهش حاضر با هدف معادلسازی معادلات ساختاری رابطه بین خودپنداره ریاضی و انگیزش تحصیلی ریاضی و خودتنظیمی بر اضطراب ریاضی در دانش آموزان متوسطه دوم شهر میمند انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر، کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان میمند در نیم سال اول تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که با استفاده از جدول مورگان ۱۹۶ نفر به عنوان حجم نمونه به شیوه ی دردسترس انتخاب شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خودپنداره ریاضی صدق پور و همکاران (۱۳۹۶)، اضطراب ریاضی پلیک و پارکر (۱۹۸۲)، پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۰) و مقیاس خودتنظیمی میلر و براون (۱۹۹۹) بود. روش پژوهش، همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. یافته های پژوهش با استفاده از روش های آمار توصیفی و آمار استنباطی از مدل سازی روش حداقل مربعات جزئی معادلات ساختاری PLS-SEM تحلیل شدند. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS ۲۳ استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد معادلسازی معادلات ساختاری رابطه بین خودپنداره ریاضی و انگیزش تحصیلی ریاضی و خودتنظیمی بر اضطراب ریاضی در دانش آموزان متوسطه دوم شهر میمند قابل برازش است. بنابراین نتایج این پژوهش می تواند پشتوانه ای برای بهبود عملکرد و متغیرهای آموزشی در درس ریاضی، مراکز مشاوره و روانشناختی تحصیلی و مسئولین امر آموزش باشد.

کلیدواژه ها:

خودپنداره ریاضی ، انگیزش تحصیلی ریاضی ، خودتنظیمی ، اضطراب ریاضی