پیش بینی خودتمایز یافتگی بر اساس توانمندی فراتشخیصی در زوجین شهرستان تبریز

این پژوهش با هدف پیش بینی خودتمایزیافتگی براساس توانمندی فراتشخیصی در زوجین شهرستان تبریز انجام شد. این پژوهش از نوع تحقیقات توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین ساکن شهر تبریز در سال ۱۴۰۳ بود. نمونه آماری شامل ۲۸۰ نفر بود که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل سیاهه خودتمایزیافتگی (DSI-۲۰)، مقیاس تحمل آشفتگی (DTS)، پرسشنامه افکار تکرار شونده منفی (RTQ) و مقیاس آمیختگی شناختی (CFQ) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر در نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۶ و AMOS نسخه ۲۱ تحلیل شدند. تحلیل داده ها نشان داد که تحمل آشفتگی با خودتمایزیافتگی رابطه مثبت و معنادار دارد (p=۰.۰۰۰۱، β=۰.۱۹۴) در حالی که افکار منفی تکرارشونده (p=۰.۰۰۲، β=-۰.۱۷۹) و آمیختگی شناختی (p=۰.۰۰۰۱، β=-۰.۲۷۳) با خودتمایزیافتگی رابطه منفی و معنادار دارند. همچنین متغیرهای پیش بین در مجموع ۲۲.۲ درصد از واریانس خودتمایزیافتگی را تبیین کردند. با توجه به یافته ها می توان مطرح ساخت که تحمل آشفتگی نقش مثبتی در افزایش خودتمایزیافتگی زوجین دارد، در حالی که افکار منفی تکرارشونده و آمیختگی شناختی با کاهش خودتمایزیافتگی همراه هستند. همچنین این متغیرها توانسته اند بخشی از واریانس خودتمایزیافتگی را در زوجین تبیین کنند.

کلیدواژه ها:

خودتمایزیافتگی ، توانمندی فراتشخیصی ، زوجین