اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر والد و کودک بر وابستگی به فضای مجازی و انعطاف پذیری کودکان دارای اختلال بیش فعالی

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر والد و کودک بر وابستگی به فضای مجازی و انعطاف پذیری کودکان دارای اختلال بیش فعالی بود. تحقیق از منظر هدف کاربردی و از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه شاهد بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه افراد جامعه آماری پژوهش شامل کودکان دارای اختلال بیش فعالی/نقص توجه و والدین آن ها است که به مراکز مشاوره، کلینیک های روان شناسی کودک شهر قم در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند. حجم نمونه شامل ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه شاهد) از جامعه آماری بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه شاهد و آزمایش جای دهی شدند. برای گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای جلسات بازی درمانی مبتنی بر والد و کودک انجام شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل وابستگی به فضای مجازی کیمبرلی یانگ (۱۹۹۰) و پرسشنامه اجتناب و آمیختگی نسخه دوم برای سنجش انعطاف ناپذیری روان شناختی بوند و همکاران (۲۰۰۷) بود. داده ها جمع آوری شده با استفاده آنالیز کواریانس چندمتغیری مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بازی درمانی مبتنی بر والد و کودک بر وابستگی به فضای مجازی و انعطاف پذیری کودکان دارای اختلال بیش فعالی موثر بوده است. لذا پیشنهاد می شود به عنوان یک درمانی با پشتوانه تجربی در کار با افراد دچار کودکان دارای اختلال بیش فعالی از آن استفاده شود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، والد و کودک ، وابستگی به فضای مجازی ، انعطاف پذیری ، بیش فعالی ، کودکان