تاب آوری خانواده در بحران ها و شرایط اجتماعی

این پژوهش با هدف بررسی و تبیین مولفه های تاب آوری خانواده در مواجهه با بحران ها و شرایط اجتماعی دشوار و ارائه الگویی بومی برای ارتقای آن انجام شده است. روش پژوهش کمی و از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل خانواده های ساکن شهر قم در سال ۱۴۰۴ بودند که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۸۴ خانواده به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تاب آوری کانر-دیویدسون و مقیاس راهبردهای مقابله ای خانواده بود. داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی و رگرسیون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین منابع مقابله ای خانواده و تاب آوری خانواده رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین خانواده هایی که از الگوهای ارتباطی منعطف و سبک های حل مسئله موثر برخوردار بودند، تاب آوری بالاتری از خود نشان دادند. تاب آوری خانواده پدیده ای چندبعدی است که تحت تاثیر تعامل عوامل درون خانوادگی و برون خانوادگی شکل می گیرد. طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر تقویت مهارت های مقابله ای خانواده به ویژه در بستر اجتماعی-فرهنگی شهر قم می تواند نقشی کلیدی در ارتقای تاب آوری خانواده ها ایفا کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری خانواده ، بحران های اجتماعی ، مقابله با استرس ، منابع حمایتی ، شهر قم