تاثیر سبک های فرزندپروری بر شکل گیری تاب آوری در کودکان و نوجوانان

تاب آوری به عنوان ظرفیت مقابله با چالش ها و حفظ عملکرد مطلوب در مواجهه با ناملایمات، یکی از مهم ترین شاخص های تحول مثبت نوجوانان است. خانواده به عنوان نخستین بستر رشد، نقشی تعیین کننده در شکل گیری این ظرفیت ایفا می کند. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری (مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و مسامحه کارانه) بر تاب آوری کودکان و نوجوانان در شهر قم انجام شد. روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی با رویکرد تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول و دوم شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. ۳۸۴ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند (۱۹۹۱) و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) بود. یافته ها: نتایج نشان داد سبک فرزندپروری مقتدرانه دارای همبستگی مثبت و معنادار با تاب آوری (۵۱/۰ r =) و سبک های مستبدانه (۳۶/۰- r =) و مسامحه کارانه (۲۹/۰- r =) دارای همبستگی منفی معنادار با تاب آوری بودند. نتیجه گیری: سبک مقتدرانه با ایجاد توازن میان حمایت و استقلال بخشی، زمینه را برای پرورش تاب آوری در کودکان و نوجوانان فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، تاب آوری ، کودکان ، نوجوانان