«واکاوی تحلیلی الگوهای نوین هم آفرینی (Co-creation) خانه و مدرسه در ارتقای کیفیت آموزشی مقطع ابتدایی»

تحولات سریع تکنولوژیک و تغییرات فرهنگی در سال های اخیر، بازتعریف روابط میان ارکان اصلی آموزش، یعنی خانه و مدرسه را به یک ضرورت اجتناب ناپذیر تبدیل کرده است. الگوهای سنتی مشارکت اولیاء که غالبا به حمایت های مالی یا حضور منفعلانه در جلسات محدود می شد، دیگر پاسخگوی نیازهای تربیتی و آموزشی دانش آموزان مقطع ابتدایی نیست. پژوهش حاضر با هدف واکاوی تحلیلی الگوهای نوین هم آفرینی (Co-creation) خانه و مدرسه و تبیین نقش آن در ارتقای کیفیت آموزشی انجام شده است. روش این پژوهش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد سنتز پژوهش ها و مرور اسنادی منابع، رویکردها و ادبیات پژوهشی یک دهه اخیر در این حوزه است. یافته های حاصل از تحلیل نظری نشان می دهد که انتقال از مفهوم «مشارکت سنتی» به «هم آفرینی تعاملی» نیازمند تغییر پارادایم در مدیریت مدارس است. در این راستا، سه الگوی کلیدی استخراج گردید: «تعامل پلتفرمی و هوشمند»، «مدرسه به عنوان کانون مهارتی محله» و «تصمیم گیری و حکمرانی مشترک تربیتی». همچنین، چالش هایی نظیر مقاومت ساختاری مدارس و شکاف دیدگاهی میان والدین و کادر آموزشی به عنوان موانع اصلی این گذار شناسایی شدند. در نهایت، این مقاله یک بسته راهبردی و نقشه راه عملیاتی برای مدیران مدارس ابتدایی ارائه می دهد تا بتوانند با بهره گیری از توانمندی های تخصصی والدین نسل جدید، بستر لازم را برای بهبود شاخص های کیفی آموزش و فرآیند هم آفرینی تربیتی فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: هم آفرینی آموزشی ، مشارکت اولیاء ، کیفیت آموزشی ، مدیریت مدارس ابتدایی ، رابطه خانه و مدرسه.