نگاهی بر فناوری هیبریدوما و روش های نوین تولید آنتی بادی های مونوکلونال

آنتی بادی های مونوکلونال به دلیل اختصاصیت بالا، حساسیت مناسب و قابلیت هدف گیری اختصاصی، جایگاه مهمی در تشخیص، درمان و پژوهش های زیست پزشکی یافته اند. فناوری هیبریدوما که نخستین بار توسط کوهلر و میلشتاین معرفی شد، همچنان یکی از مهم ترین و پرکاربردترین روش های تولید این آنتی بادی ها به شمار می رود. در این فناوری، لنفوسیت های B حاصل از حیوان ایمن شده با سلول های میلوما ادغام میشود و رده های سلولی هیبریدی با قابلیت تولید پایدار آنتی بادی و تکثیر نامحدود خواهند شد. هدف از این مقاله، مروری بر اصول فناوری هیبریدوما، مراحل تولید هیبریدوما، روش های بهینه سازی این فناوری و همچنین معرفی برخی رویکردهای جایگزین تولید آنتی بادی های مونوکلونال است. در این مطالعه، ابتدا اصول فناوری هیبریدوما شامل ادغام سلولی، انتخاب در محیط HAT، غربالگری و تک کلون سازی مرور شده و سپس روش های بهینه سازی مانند بهبود شرایط هم جوشی با پلی اتیلن گلیکول، الکتروفیوژن، استفاده از فناوری های میکروفلوئیدیک و غنی سازی سلول های ترشح کننده آنتی بادی مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین فناوری های جایگزین شامل جاودانه سازی لنفوسیت های B با ویروس اپشتین–بار، فناوری نمایش فاژی و روش Single B cell cloning معرفی و با فناوری هیبریدوما مقایسه شده اند. با وجود پیشرفت روش های نوین، فناوری هیبریدوما به دلیل قابلیت تولید پایدار آنتی بادی های مونوکلونال با اختصاصیت و تکرارپذیری فرآیند، همچنان یکی از ارکان اصلی تولید آنتی بادی محسوب می شود و انتظار می رود تلفیق آن با فناوری های نوین، موجب افزایش کارایی و توسعه کاربردهای آن در آینده شود.

کلیدواژه ها:

فناوری هیبریدوما ، آنتی بادی مونوکلونال ، الکتروفیوژن ، میکروفلوئیدیک ، Single B cell cloning