سرکوب رونویسی ژن های حدت مرتبط با سوپرانتی ژن و بیوفیلم در ایزوله های بالینی Staphylococcus aureus جداشده از زخم پای دیابتی به واسطه اینولین: بینشی مکانیزمی به سوی درمان ضدحدت

Staphylococcus aureus یکی از مهم ترین عوامل عفونت در زخم پای دیابتی (DFU) است که بیماری زایی آن عمدتا به واسطه فاکتورهای حدت از جمله سوپرانتی ژن ها و سامانه های تشکیل بیوفیلم صورت می گیرد. با افزایش مقاومت چنددارویی، راهبردهای ضدحدت که به جای نابودی باکتری، مکانیسم های بیماری زایی را هدف قرار می دهند، اهمیت یافته اند. هدف از این پژوهش، ارزیابی توانایی اینولین یک پری بیوتیک فروکتانی با پیوندهای (۱→۲) β در تعدیل رونویسی ژن های کلیدی حدت در ایزوله های بالینی S. aureus جداشده از زخم پای دیابتی بود. در این مطالعه، ۶۰ ایزوله S. aureus شناسایی و ژن های سوپرانتی ژن (tst، sec) و مرتبط با بیوفیلم (icaA، icaD، fnbA) با استفاده از روش Multiplex PCR بررسی شدند. غلظت های غیرمهارکننده رشد اینولین تعیین و سمیت سلولی آن بر روی سلول های HEK-۲۹۳ با آزمون MTT ارزیابی گردید. تغییرات رونویسی ژن ها پس از تیمار با غلظت های مناسب اینولین، به کمک روش qRT-PCR اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که غلظت های اینولین تا ۲۵۰ µg/mL تاثیر منفی بر رشد باکتری یا سمیت سلولی ندارند. در این شرایط، مواجهه با اینولین موجب کاهش معنی دار بیان ژن های sec (۲٫۱ برابر)، tst (۱٫۷ برابر)، icaA (۳٫۴ برابر)، icaD (۱٫۹ برابر) و fnbA (۲٫۶ برابر) گردید. در مجموع، اینولین بدون تداخل در بقای سلول های یوکاریوتی، بیان مهم ترین تعیین کننده های حدت در S. aureus را سرکوب می کند. این یافته ها اینولین را به عنوان یک عامل کمکی ضدحدت امیدبخش با قابلیت کاهش فشار انتخابی برای مقاومت آنتی بیوتیکی معرفی کرده و از توسعه درمان های مبتنی بر اینولین برای پیشگیری از مزمن شدن عفونت های استافیلوکوکی حمایت می کند.

کلیدواژه ها:

استافیلوکوکوس اورئوس ، زخم پای دیابتی ، اینولین ، بیوفیلم ، بیان ژن های حدت