مرور و مقایسه روش های ردیابی نقطه بیشینه توان سلول های خورشیدی با محوریت روش کنترل پیش بین

با توجه به اینکه تابش خورشید به زمین در هر ساعت بیش از کل مصرف انرژی سالانه جهان است (حدود ۱۷۳,۰۰۰ تراوات)، بهینه سازی فناوری های جذب و تبدیل این انرژی به عنوان یک راهکار کلیدی برای تامین پایدار ۳۰ درصد از نیاز جهانی انرژی تا سال ۲۰۳۰ طبق اهداف توسعه پایدار سازمان ملل ضروری می باشد. مشخصه ی خروجی سیستم های فتوولتاییک به علت تغییرات تابش و دمای محیط، غیرخطی می باشد و همچنین نقطه کارکرد بیشتر بارها در تمامی سطوح تشعشعات و دماها از نقطه ماکزیمم توان آرایه در هنگام کار دور می باشد، لذا همین امر مانع استفاده از حداکثر توان خروجی آرایه می شود. هدف ما در این تحقیق، دریافت حداکثر توان در بهره برداری از پانل خورشیدی است. یک سیستم خورشیدی زمانی بیشترین بازده را دارد که توان خروجی آن در نقطه حداکثر باشد. در این پژوهش، ضمن مرور روش ها و منابع مختلف، با استفاده از روش کنترل پیش بین مدل به ردیابی نقطه حداکثر توان خروجی در سیستم های خورشیدی پرداخته و نتایج با روش های P&O و FLC مقایسه می شود. با توجه به تغییرات درجه حرارت و شدت تابش و اینکه این دو عامل تاثیر مستقیم در ولتاژ و جریان خروجی پنل خورشیدی دارند، با استفاده از روش کنترل پیش بین و مبدل های DC/DC سعی در ثابت نگه داشتن مقدار ولتاژ و جریان و افزایش توان خروجی بار است و پس از شبیه سازی، مقدار توان در روش P&O ،۱۲ وات و در روش FLC، ۳۲ وات و با استفاده از روش MPC، ۴۳ وات افزایش پیدا کرد و در نهایت مقایسه نتایج ، نشان دهنده برتری روش کنترل پیش بین مدل نسبت به سایر روش ها است.

کلیدواژه ها:

سیستم های فتوولتاییک ، ردیابی نقطه حداکثر توان ، کنترل پیش بین مدل ، سلول های خورشیدی