تحلیل شخصیت نجم الدین رازی در مرصاد العباد

علم روان شناسی، افراد را از نظر شخصیت به دو تیپ متمایز تقسیم کرده است: افراد برون گرا و درون گرا. مرز این دو طبقه را می توان از عملکرد ذهن افراد مشخص کرد. فعالیت ذهن هر فرد، مبنی بر چهار عملکرد استوار است: حس، شهود، تفکر و احساس. حال اگر هر کدام از این عملکردها بر ذهن آدمی غالب شود، او از شخصیتی برون گرا یا درون گرا برخوردار خواهد بود. در میان سالی با تحول روان، انسان به خود درونی خویش تمرکز می کند و از برون گرایی، به سمت درون گرایی متمایل می شود. مقاله حاضر با روش تحلیلی- توصیفی و به شیوه کتابخانه ای انجام شده و با رویکرد نقد روان شناسی، درصدد واکاوی شخصیت نجم الدین رازی در مرصادالعباد، براساس گرایش های برون گرایی و درون گرایی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که رازی، هر دو تیپ شخصیتی برون گرا و درون گرا را در دوره های مختلف زندگی تجربه کرده است. ویژگی شخصیتی رازی براساس تیپ های روان شناختی هشت گانه، به تیپ های برون گرای متفکر، برون گرای احساسی، برون گرای شهودی، درون گرای شهودی و درون گرای متفکر نزدیک تر است. با در نظر گرفتن اینکه رازی یک عارف است، می توان گفت که غلبه تیپ درون گرای شهودی در شکل گیری تمایلات عرفانی وی دخیل بوده است.

کلیدواژه ها:

شخصیت