زبان، متن، فرامتن و معنا در رمان بیوتن

رمان بلند بیوتن را با توجه به نشانه هایی که به طور کلی بر پسامدرنیسم دلالت دارد، می توان یک رمان بلند پس ت مدرن تلقی کرد. پسامدرن، اگرچه به لحاظ تاریخی پس از مدرن و برای پاسخگویی به برخی از مدعاهای محقق نشده آن، به میدان آمد؛ ویژگی هایی دارد که آن را از مدرنیسم متمایز می سازد. در رمان بیوتن که بر تقابل سنت و مدرنیته بنا شد. شاهد حس و عاطفه نه چندان منسجم ارمیا، شخصیت اصلی داستان، هستیم. از رهگذر پندار و کردار اوست که از درهم ریختگی اوضاع و پراکندگی اندیشه انسان پست مدرن، سطح نگری های او، تغییر نظام های ارزشی جامعه، پرهیز از هر آن چه انسجام، قطعیت و معنای مشخصی دارد آگاه می شویم. داده های این پژوهش، با استفاده از روش کتابخانه ای گرد آمده است. دستاورد این پژوهش گویای این است که در رمان بیوتن، زبان در آفرینش معناهای تازه نقش اساسی دارد. گذشته از اینکه این معناها ممکن است به چیزهای ساده، سطحی و حتی مبتذل باز گردد، زبان در این آفرینش ها نقش خود را به درستی ایفا و به انتقال بسیاری از معناها کمک می کند. همچنین امیرخانی در این رمان، بازی های زبانی بسیاری دارد و از رهگذر این بازی ها معناهایی را می آفریند که بیانگر واقعیت های اجتماعی و سیاسی دو دیدگاه متقابل سنتی و مدرن است.

کلیدواژه ها:

زبان