راه های دستیابی به آرامش در تحلیل روانشناختی آثار نجم الدین رازی

در سال های اخیر برای افزایش آرامش مردم و رهایی آنها از رنج و مشغله های فکری از طریق به کارگیری مکاتب و عرفان های نوظهور در جوامع بشری تلاش زیاد شده است. در این شرایط حفظ دین اصیل، و جلوگیری از ترویج این مسلک های کاذب، و همچنین افزایش آرامش مردم از اهمیت به سزایی برخوردار است. آنچه مطرح می شود این است که آیا عرفای اسلامی بالاخص نجم الدین رازی، مطالبی ارائه کرده اند که بتواند راه حلی برای رفع این معضل دینی، اجتماعی و روان شناسی باشد؟ آیا نجم الدین در تعالیم خود به مسائل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی توجهی داشته است؟ و... جهت رسیدن به پاسخ پرسش های فوق بارجوع به آثار نجم الدین به ویژه کتاب مرصادالعباد و به روش اسنادی و با فرض اینکه اندیشه های ایشان با تعالیم عرفای پیش از خود تفاوت دارد و ما را به راه حلی موثر سوق می دهد؛ پرداخته شده است. بنابه آنچه که از مکتوبات نجم الدین مشهود است برخلاف نوشته های بسیاری از عرفا، که تنها به سلوک فردی می اندیشیدند، در مسائل سیاسی و اجتماعی نیز تامل ویژه ای داشته است. مشکلات سیاسی و اجتماعی در روزگار وی و دیدن ظلم و ستم وارده برمردم، وی را به فکر چاره ای برای رفع دردها و رنج های مردم انداخته بود. رازی سلوک عرفانی را تنها در گرو خلوت گزینی و ریاضت های فردی نمی دانست و روش صوفیانی که به مسائل اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جامعه بی توجه بودند را به عنوان روشی مناسب نمی پذیرفت و راه رسیدن به آرامش را در گرو عمومی سازی سلوک عرفانی می دانست.

کلیدواژه ها:

عشق