تحلیل ساختار حکمرانی اراضی کشاورزی در مواجهه با توسعه عمرانی رویکردی مبتنی بر تحلیل شبکه اجتماعی و ارزیابی ذینفعان

تغییر کاربری اراضی کشاورزی یکی از چالش های اساسی محیط زیستی در مناطق ساحلی ایران محسوب می شود که ناشی از تعارض میان نیاز به توسعه و ضرورت حفظ منابع است. مدیریت این چالش به دلیل تعدد ذینفعان دولتی با منافع متعارض پیچیده است. هدف این پژوهش تحلیل ساختار حکمرانی مدیریت تغییر کاربری اراضی کشاورزی از طریق شناسایی ذینفعان کلیدی و ارزیابی شبکه تعاملات آنها است. در این راستا با استفاده از روش گلوله برفی هشت ذینفع اصلی شناسایی و سپس با بهره گیری ترکیبی از ارزیابی ذینفعان و تحلیل شبکه اجتماعی داده های حاصل از مصاحبه با نمایندگان نهادها تحلیل شدند. نتایج نشان داد که شبکه مدیریت تراکم ارتباطی سازنده بسیار پایینی (۱۸) دارد و به شدت دچار پراکندگی و عملکرد جزیره ای است. سازمان جهاد کشاورزی به عنوان محور همکاری ها و کشاورزان به عنوان کانون تعارضات شناسایی شدند. این پژوهش نشان می دهد که برای مدیریت فشارهای توسعه صنعتی و عمرانی باید از نقش محوری سازمان جهاد کشاورزی برای ایجاد هماهنگی میان ذینفعان کلیدی استفاده کرد. این همکاری بستر اجرای یک سبد سیاستی موثر شامل ابزارهای بازدارنده و تشویقی را فراهم می سازد که برای پایداری منطقه در برابر توسعه ضروری است.

کلیدواژه ها:

تغییر کاربری اراضی ، همکاری بین نهادی ، مدیریت تعارض ، توسعه پایدار