پوشش بیمه سالمندان در کشورهای مختلف و امکان سنجی برقراری و ارائه سازوکار استقرار در نظام بیمه ای کشور

پیری جمعیت به عنوان یکی از مهم ترین چالش های قرن بیست و یکم، نظام های سلامت و تامین اجتماعی کشورها را با فشار فزاینده ای مواجه ساخته است. رشد سریع جمعیت سالمند و افزایش تقاضا برای خدمات مراقبت بلندمدت، ضرورت طراحی نظام های بیمه ای اختصاصی برای تامین مالی این خدمات را اجتناب ناپذیر کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل های پوشش بیمه سالمندان در کشورهای مختلف و امکان سنجی برقراری و ارائه سازوکار استقرار در نظام بیمه ای ایران انجام شده است. این مطالعه با رویکرد تطبیقی-مروری نظام مند، مدل های بیمه سالمندی در هفت کشور پیشرو (آلمان، ژاپن، کره جنوبی، چین، کانادا، ترکیه و آفریقای جنوبی) را بررسی و با استفاده از الگوی بردی، مولفه های کلیدی آن ها را با وضعیت ایران مقایسه کرده است. یافته ها نشان می دهد که موفق ترین نظام های بیمه سالمندی، مدل های ترکیبی با مشارکت هم زمان دولت، بخش خصوصی و بیمه شدگان هستند که از طریق تامین مالی چندمنبعی، پوشش همگانی و نظام سطح بندی نیاز، ضمن تامین پایدار منابع، عدالت در دسترسی را نیز محقق ساخته اند. در ایران، علی رغم وجود ظرفیت هایی مانند پوشش بالای بیمه پایه سلامت و سازمان های حمایتی، فقدان نظام یکپارچه بیمه مراقبت بلندمدت، پراکندگی متولیان، نبود قانون جامع و سهم بالای پرداخت از جیب (بیش از 50 درصد)، مهم ترین موانع استقرار نظام بیمه سالمندی هستند. در پایان، سازوکار عملیاتی چهارمحوری شامل: 1) تدوین قانون جامع بیمه مراقبت بلندمدت، 2) تعیین متولی واحد، 3) طراحی نظام تامین مالی چندمنبعی، و 4) استقرار نظام ارجاع پلکانی، برای پیاده سازی نظام بیمه سالمندی در ایران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سالمندی ، بیمه مراقبت بلندمدت ، تامین مالی سلامت ، نظام بیمه ، مطالعه تطبیقی ،