زیباشناسی تجربه ی امر روزمره در فضاهای داخلی کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد ملی ایران با تکیه بر آراء جان دیویی

پژوهش حاضر به بررسی کیفیت های زیباشناختی تجربه ی امر روزمره در فضاهای داخلی کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد ملی ایران بر مبنای تجربه ی زیباشناختی جان دیویی می پردازد. مسئله اصلی آن است که بخش عمده مطالعات معماری کتابخانه ها بر عملکرد، سازمان فضایی و ویژگی های فرمی متمرکز بوده اند، در حالی که تجربه ی زیسته کاربران از فضاهای داخلی دارای ابعاد ادراکی، عاطفی و بدن مند است که می توان آن را در چارچوب زیباشناسی امر روزمره تحلیل کرد. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش توصیفی- تحلیلی انجام شده و بر تحلیل مفهومی، خوانش فضایی و تفسیر تجربه استوار است. مفاهیم کلیدی دیویی شامل یکپارچگی تجربه، بدن مندی ادراک، آستانه، گذار، ریتم حرکت و مکث و سکون آگاهانه به عنوان ابزارهای تحلیلی به کار گرفته شده اند. یافته ها نشان می دهد که لابی ها به عنوان آستانه های ادراکی، فضاهای مطالعه به عنوان بستر سکون آگاهانه و نظام سیرکولاسیون به عنوان سازمان دهنده ریتم حرکت و مکث، در کنار نور و سکوت، تجربه ای منسجم و معنادار برای کاربران ایجاد می کنند. نتایج نشان می دهد که زیبایی در کتابخانه نه محصول تزیینات یا فرم صرف، بلکه حاصل سازمان دهی تجربه ی زیسته، تعامل بدن با فضا و انسجام ادراک است.

کلیدواژه ها:

جان دیویی ، تجربه ی زیباشناختی ، زیباشناسی امر روزمره ، بدنمندی ، معماری داخلی ، کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد ملی ایران ، فضای کتابخانه