طراحی الگوی بومی مسکن دولتی در خرم آباد با نگرش هویت محور و فرهنگ پایه

هدف این تحقیق دستیابی به یک چارچوب بومی برای طراحی پروژه های مسکن دولتی در شهر خرم آباد است؛ چارچوبی که در کنار تامین کمی واحدهای مسکونی بتواند بازتاب دهنده ویژگی های فرهنگی و هویتی جامعه محلی باشد. نتایج پژوهش نشان داد که چهار مولفه بنیادین شامل رعایت حریم و محرمیت، تقویت روابط و پیوندهای اجتماعی، توجه به کارایی انرژی و بهره گیری از جلوه ها و نمادهای تزیینی به عنوان پایه های اصلی این الگوی طراحی قابل تعریف اند. الگوی پیشنهادی، پیوند میان سیاست های کلان مسکن، شرایط فرهنگی و بومی خرم آباد، معیارهای کیفی طراحی معماری و پیامدهای اجتماعی و فرهنگی ناشی از آن را روشن می سازد. تحلیل ها حاکی از آن است که به کارگیری این چارچوب در پروژه های آینده می تواند سطح کیفیت فضاهای سکونتی را ارتقا دهد، حس تعلق ساکنان را افزایش دهد، مناسبات همسایگی را تقویت کند و در نهایت نوعی پایداری اجتماعی و فرهنگی در محیط های مسکونی ایجاد نماید. افزون بر این، مدل ارائه شده تنها جنبه نظری ندارد بلکه قابلیت تبدیل شدن به یک ابزار اجرایی در فرآیندهای سیاستگذاری و برنامه ریزی را داراست و می تواند مبنای تصمیم گیری برای نهادهایی نظیر وزارت راه و شهرسازی، وزارت کشور، شهرداری ها، سازمان نظام مهندسی ساختمان و بنیاد مسکن انقلاب اسلامی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

زمینه فرهنگی محلی ، الگوی طراحی ، هویت مندی فضایی