الگوسازی برنامه ریزی شهری منطقه شش تهران با رویکرد تحلیل فضایی کالبدی

در نیم قرن گذشته مسائل و چالش های شهری در کشور ما به صورت فزاینده ای گسترش یافته اند. این مشکلات از یک سو ناشی از رشد سریع جمعیت و گسترش بی برنامه و خود به خودی شهرها بوده و از سوی دیگر به ضعف های موجود در طرح ها و برنامه های رسمی شهری باز می گردد. هرچند طرح های جامع و تفصیلی با هدف ساماندهی وضعیت شهرها تدوین شده اند اما در اجرا با نارسایی هایی چون فقدان جامعیت در اهداف، انسجام منطقی و پایداری ساختاری مواجه بوده اند. این ناهماهنگی ها عملا موجب تشدید مسائل شهری به جای کاهش آن ها شده است. در بسیاری موارد، طرح های شهری نه تنها نتوانستند پاسخگوی نیازهای واقعی شهرها باشند بلکه خود به منبعی برای بروز مشکلات جدید تبدیل شدند. رویکردهای برون زا و مدرنیستی که در قالب این طرح ها اعمال شده اند جامعه را به سوی الگوبرداری از الگوهای رفتاری ناآشنا سوق داده اند. در نتیجه بخش های مرکزی شهرها یا دستخوش تخریب و نوسازی کامل شده اند یا به حال خود رها شده اند. این فرآیند منجر به کاهش ارزش سکونتی این مناطق، تخلیه تدریجی جمعیت و تبدیل آن ها به فضاهای تجاری، انباری یا بی هویت گشته است. در این میان پژوهش حاضر با تمرکز بر منطقه ۶ شهر تهران تلاش دارد تا با شناسایی شاخص های کالبدی و فضایی موثر به تحلیل وضعیت موجود پرداخته و با تعیین اولویت ها راهکارهایی برای ارتقاء ساختار فضایی این منطقه ارائه دهد. هدف نهایی دستیابی به توسعه پایدار متوازن و منطبق با نیازهای واقعی ساکنان شهری است.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، الگوسازی ، ساختار فضایی - کالبدی ، منطقه ۶ تهران