بررسی میزان مشارکت اجتماعی شهروندان شهر فاروج با طرح های شهرداری و عوامل موثر بر آن

مشارکت اجتماعی آنها کمک کرد و زمینه رشد و توسعه این سازمان را فراهم ساخت. مفاهیم کلیدی سرمایه اجتماعی - دینداری - رضایتمندی - اعتماد اجتماعی پایگاه اجتماعی - اقتصادی - مشارکت اجتماعی مقدمه تقویت ارگان ها و سازمان های محلی در حالت عدم تمرکز یکی از شیوه های مهم افزایش مشارکت در مسائل اجتماعی، اداری، عمرانی و سیاسی می باشد. تدوین راهبردی مبتنی بر سازماندهی مردمی در رابطه با سیاست ها و خط مشی هایی که در جهت کسب حداکثر مشارکت مردم تنظیم می گردند از اهمیت و ضرورت خاصی برخوردار است. در جهان امروز مشارکت اجتماعی جزیی موثر و مهم می باشد که در کشور ما به علت وجود نظام برنامه ریز متمرکز از بالا به پایین همواره مشارکت اجتماعی در حاشیه و یا به شکل صوری به اجرا در می آید. مشارکت اجتماعی شهروندان در طرح های شهرداری یکی از عوامل کلیدی در موفقیت و پایداری پروژه های شهری به شمار می آید. این مشارکت نه تنها زمینه ساز ایجاد حس تعلق و مسئولیت پذیری در میان شهروندان است بلکه می تواند به بهبود تصمیم گیری ها و اجرای بهتر طرح های شهری کمک کند (گنجی زاده و همکاران، ۱۴۰۳). با این حال در بسیاری از شهرها میزان مشارکت شهروندان در طرح های شهرداری پایین است که این امر به عنوان یکی از چالش های اصلی مدیریت شهری محسوب می شود. عوامل متعددی می توانند بر میزان مشارکت اجتماعی شهروندان تاثیر بگذارند از جمله اعتماد به شهرداری، آگاهی از طرح ها، شفافیت اطلاعات، سازوکارهای جلب نظر شهروندان و همچنین دسترسی به فرصت های مناسب برای بیان نظرات و پیشنهادات (کائو و همکاران، ۲۰۲۴). در نبود این عوامل طرح های شهری ممکن است با مقاومت یا بی توجهی شهروندان مواجه شوند که این موضوع می تواند به هدررفت منابع، کاهش اثربخشی پروژه ها و از بین رفتن سرمایه های اجتماعی منجر شود (علیزاده و سرحدی، ۱۴۰۳). همین امر موجب شده است که حوزه عمومی جز در مواردی دچار ضعف باشد به بیان دیگر دولت اکثر حوزه ها را متعلق به خود دانسته و تصدی گری و اجرای ملزومات آن را به عهده داشته است که این امر باعث شده مشارکت شهروندان به شکل صوری و حداکثر مشورتی باشد و از سوی دیگر شهروندان نیز همواره دولت به صورت عام را مسئول و مجری بسیاری از وظایف و امور اجتماعی بدانند. بحث از مشارکت به عنوان یک مسئله نظری و ملاک سنجش مشروعیت مختص دولت های مدرن است که به موازات تغییر در مفهوم سیاست و نظام سیاسی از قلمرو دولت به دایره وسیع تر عمل سیاسی صورت گرفته است (فیرحی، ۱۳۷۷). در نظام مدیریت جدید شهری روش قدیمی مبتنی بر واگذاری کلیه مسئولیت ها به شهرداری اعتبار و کارایی خود را از دست داده و در حقیقت مسئولیت اداره امور شهر میان شهرداری، سازمان های غیر دولتی، تشکل های مردمی و محله ای و بخش خصوصی تقسیم شده است. برای تحقق این مهم نخست باید شهرداری از طریق انجام مطالعات و پژوهش های اجتماعی ظرفیت ها و امور قابل واگذاری به شهروندان و بخش خصوصی را زمینه سنجی نموده و امکانات و منابع فنی و مالی لازم را در اختیار داوطلبین قرار دهد. در مرحله بعد لازم است که میزان اثربخشی اقدامات صورت گرفته در این زمینه در مناطق مختلف شهرداری مورد سنجش و تحلیل دقیق قرار گیرند و در نهایت راهکارها و شیوه های اجرایی در مناطق مختلف با یکدیگر مقایسه شده و شیوه های مبتکرانه، کم هزینه تر و کارآمدتر شناسایی و معرفی گردند (اصغرپور ماسوله، ۱۳۸۸).

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، دینداری ، رضایتمندی ، اعتماد اجتماعی ، پایگاه اجتماعی-اقتصادی ، مشارکت اجتماعی