بررسی چگونگی تجلی افوردنس های فرهنگی و اقلیمی در فضاهای معماری سنتی و تاثیر آنها بر الگوهای رفتاری و اجتماعی افراد مطالعه موردی مدرسه تاریخی هدایت ارومیه

معماری سنتی به عنوان محصول تعامل دوسویه انسان و محیط مجموعه ای از راه حل های هوشمندانه را در خود جای داده است که همسو با شرایط اقلیمی و فرهنگی شکل گرفته اند. این پژوهش به بررسی چگونگی تجلی افوردنس های فرهنگی و اقلیمی در طراحی فضاهای معماری سنتی و تاثیر آنها بر الگوهای رفتاری و اجتماعی ساکنان می پردازد. این پژوهش به بررسی نقش آفوردنس های فرهنگی و اقلیمی در شکل گیری فضاهای معماری سنتی و تاثیرات رفتاری اجتماعی این فضاها بر ساکنان می پردازد. با استفاده از روش تحقیق کیفی و تحلیل نمونه های موردی از معماری سنتی ایران مطالعه حاضر نشان می دهد که چگونه عناصر معماری به عنوان امکانات عملگرا افوردنس همسو با شرایط فرهنگی و اقلیمی طراحی شده اند. یافته های تحقیق حاکی از آن است که ویژگی های فضایی مانند حیاط مرکزی، ایوان و بادگیر نه تنها پاسخگوی نیازهای اقلیمی هستند بلکه به عنوان افوردنس های فرهنگی الگوهای خاصی از تعاملات اجتماعی و رفتارهای جمعی را تسهیل می کنند. سازماندهی فضایی مبتنی بر سلسله مراتب اندرونی و بیرونی و استفاده از مصالح بومی نیز به ایجاد حس تعلق مکانی و تقویت هویت فرهنگی کمک شایانی نموده اند. نتایج این مطالعه بر اهمیت بازخوانی این الگوهای طراحی در معماری معاصر تاکید دارد چرا که این فضاها به صورت خودانگیخته رفتارهای مطلوب اجتماعی و سازگاری زیستی را در کاربران تقویت می نمایند. این پژوهش با ارائه چارچوبی تحلیلی از رابطه سه گانه فرهنگ، اقلیم و رفتار در فضاهای معماری راهکارهایی برای طراحی فضاهای معاصر با الهام از معماری سنتی پیشنهاد می دهد. این پژوهش با رویکردی کیفی توصیفی و با استفاده از روش تحقیق ترکیبی مطالعات کتابخانه ای و تحلیل میدانی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

نظریه افوردنس ، معماری سنتی ، الگوهای رفتاری ، سازگاری اقلیمی ، فرهنگ معماری ، فضاهای اجتماعی