بیان مسئله در حقیقت معرفت شناسی واسطه ای چهارچوبی دوگانه انگار است که فهم ما از جهان و معرفت ما به واقعیت را در تقابل ذهن با جهان بیرونی قرار می دهد

بیان مسئله در حقیقت معرفت شناسی واسطه ای چهارچوبی دوگانه انگار است که فهم ما از جهان و معرفت ما به واقعیت را در تقابل ذهن با جهان بیرونی قرار می دهد. بررسی نظریه های حوزه زیبایی شناسی معماری نشان می دهد که عموما درک ما از تجربه زیبایی شناسی معماری تحت تاثیر پنداشتی دوگانه انگار بوده است. این پنداشت تجربه فعال بدنی فاعل تجربه را به تجربه ای غیرفعال و محدود به لذت بصری از ویژگی های فرمی معماری کاهش داده است و منجر به درک نادرستی از تجربه زیبایی شناسی ما از معماری شده است. نقطه مشترک تمامی نظریه های دوگانه انگار در معماری آن است که وقتی با ساختمان مواجه می شویم در فاصله ای مشخص از آن می ایستیم به آن می نگریم و از خود می پرسیم معنای آن چیست؟ و اگر ساختمان بتواند مفهومی را در ذهن ما تداعی کند حاصل آن درک زیبایی شناختی از ساختمان خواهد بود. هدف پژوهش این پژوهش در تقابل با نظریه های دوگانه انگار که تجربه شناختی فعال و بدن مند ما از معماری را به تجربه ای غیر فعال و صرفا بصری کاهش داده اند قرار می گیرد. این پژوهش با تکیه بر آرای موریس مرلوپونتی به عنوان فیلسوفی که بر نقش بنیادین بدن در فرایند شناخت از محیط تاکید دارد بنا دارد تا تجربه زیبایی شناسی ما از معماری را توصیف کند. روش تحقیق این پژوهش با استفاده از روش تحقیق کیفی و روش مطالعه اسنادی با رویکرد تفسیرگرایی، سعی دارد در چندگام مختلف که اغلب با یکدیگر همپوشانی دارند تجربه زیبایی شناسی معماری را بررسی و بازخوانی کند. نتیجه گیری: توجه به نقش بدن در فرایند شناخت و به ویژه در تجربه ما از معماری در آمیختگی بنیادین بدن با اشیاء و پدیده ها را نشان می دهد و زمینه هرگونه تلقی بازنمودی از معماری را از بین می برد. در نتیجه برخلاف بیشتر نظریه ها که بر تقابل انسان با بنا تاکید دارند، تجربه زیبایی شناسی ما از معماری به صورت درهم آمیختگی بدنی با پدیده معماری نمود می یابد.

کلیدواژه ها:

معرفت شناسی واسطه ای ، تجربه زیبایی شناسی ، بدنمندی ، ادراک