تاثیر درصد بهینه روان کننده بر دوام بتن حاوی سنگدانه های بازیافتی بهمراه پوزولان خاکستر بادی در شرایط مهاجم کلریدی

امروزه پدیده خوردگی در سازه های بتنی اجرا شده در مناطق جنوبی کشور یکی از معضلات مهم جامعه مهندسی کشور می باشد. متاسفانه پدیده خوردگی هر ساله هزینه های هنگفت مالی بر کشور تحمیل می کند. در این مقاله سعی شده به بررسی دوام نمونه های بتنی با سنگدانه های بازیافتی بهمراه پوزولان ۱۰ درصد خاکستر بادی پرداخته و این نمونه های بتنی را با روان کننده های مختلف ۱ و ۱٫۵ و ۲ درصد بکار گرفته و تاثیر این روان کننده های مختلف بر دوام بتن در محیط های مهاجم کلریدی را مورد بررسی و سنجش قرار داده است. بنابراین در این تحقیق جهت ساخت نمونه های بتنی از سه طرح اختلاط بتن همراه با ۱۵ نمونه بتنی استوانه ای شکل استفاده گردید. در طرح اختلاط شماره ۱ و ۲ و ۳ تمامی شرایط طرح اختلاط بتن ثابت در نظر گرفته شده است فقط میزان روان کننده متغییر می باشد. در واقع اثر روان کننده های مختلف ۱ و ۱٫۵ و ۲ درصد بروی نمونه های بتنی حاوی پوزولان ۱۰ درصد خاکستر بادی بهمراه سنگدانه های بازیافتی مورد ارزیابی قرار گرفته است و بعد از طی دوره عمل آوری ۲۸ روزه نمونه های بتنی، به منظور انجام آزمون نفوذ یون کلراید در بتن سخت شده با روش مهاجرت سریع (RCMT) براساس استاندارد ملی ایران روش ب ۲۱۴۷۹ صورت گرفته است که در نتایج بدست آمده مشاهده گردید: نمونه ی بتنی حاوی پوزولان ۱۰ درصد خاکستر بادی با بهینه روان کننده ۱ درصد دارای عمق نفوذپذیری و ضریب مهاجرت یون کلراید کمتری نسبت به نمونه های بتنی با روان کننده ۱٫۵ و ۲ درصد داشته است.

کلیدواژه ها:

پوزولان خاکستر ، بادی سنگدانه های ، بازیافتی ضریب مهاجرت یون کلراید ، روان کننده ها ، محیط مهاجم کلریدی