تاثیر روش تدریس بازی محور بر یادگیری مهارت های والیبال و بسکتبال در مدارس

زمینه و هدف: روش های سنتی تدریس تربیت بدنی در مدارس اغلب بر تمرینات خشک و تکراری متمرکزند که منجر به کاهش انگیزه و مشارکت دانش آموزان می شود. رویکرد بازی محور (Game-Based Approach) به عنوان جایگزینی موثر مطرح شده که یادگیری را در بافت طبیعی بازی قرار می دهد. هدف این مطالعه، مرور نظام مند تاثیر روش تدریس بازی محور بر یادگیری مهارت های والیبال و بسکتبال در مدارس است. روش شناسی: این مطالعه مروری با جستجوی نظام مند در پایگاه های Google Scholar، PubMed، Scopus، SID و Magiran انجام شد. کلیدواژه های جستجو شامل بازی محور، والیبال ، بسکتبال ، یادگیری مهارت و مدارس بود. مقالات پس از اعمال معیارهای ورود و خروج برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. یافته ها: نتایج نشان داد روش بازی محور در مقایسه با روش سنتی تاثیر معناداری بر بهبود مهارت های بنیادی والیبال (سرویس، پاس، اسپک) و بسکتبال (دریبل، شوت، پاس) دارد. اندازه اثر در مهارت های تصمیم گیری و آگاهی تاکتیکی بیشتر از مهارت های تکنیکی بود. همچنین این روش به طور معناداری انگیزه درونی، لذت از فعالیت و مشارکت دانش آموزان را افزایش داد. تاثیر روش در پسران و دانش آموزان دوره اول متوسطه پررنگ تر بود. چالش های اصلی پیاده سازی شامل کمبود زمان، تجهیزات ناکافی و آمادگی پایین معلمان بود .نتیجه گیری: روش تدریس بازی محور رویکردی موثر برای یادگیری مهارت های والیبال و بسکتبال در مدارس است و می تواند جایگزین مناسبی برای روش های سنتی باشد. با این حال، موفقیت آن مستلزم آموزش معلمان، طراحی ساختاریافته فعالیت ها و فراهم سازی امکانات مناسب است. پژوهش های آینده باید بر طراحی پروتکل های استاندارد بازی محور متناسب با بافت آموزشی ایران متمرکز شوند.