<span dir="RTL" lang="FA">گفتاری نویسی در فرهنگ های فارسی

زبان معیار دارای گونه های گفتاری و نوشتاری است، اما در برنامه ریزی های زبانی بیشتر به زبان نوشتاری توجه شده است و برخی زبان شناسان حتی وجود زبان گفتاری معیار را انکار کرده اند. امروزه عواملی مانند نیاز به ارتباط سریع، دسترسی به فناوری های دیجیتال، تغییرات فرهنگی و اجتماعی و تمایل به بیان شخصی موجب افزایش توجه به زبان گفتاری شده است. ظهور شبکه های اجتماعی و فناوری های نوین نیز زبان گفتاری را در قالب هایی مانند پیامک، ارتباطات اینترنتی و داستان ها وارد نوشتار کرده است. فارسی شکسته و صورت های گفتاری در فضای مجازی و دیالوگ داستان ها نمود یافته اند. تحقیقات مختلفی درباره این گونه از نوشتار انجام شده، اما به تاثیر آن در فرهنگ های لغت توجه نشده است. این پژوهش تاثیر گفتاری نویسی را در فرهنگ های عامیانه فارسی و نمود آن را در سطوح زبانی (آوایی، واژگانی، نحوی و معنایی) تحلیل کرده و به بررسی تفاوت میان فرهنگ های عمومی و عامیانه پرداخته است. نتایج نشان می دهد که گفتاری نویسی در تمام سطوح زبانی، به ویژه در گنجاندن واژگان گفتاری و عامیانه به مدخل های فرهنگ های عامیانه فارسی، بازتاب دارد. بااین حال، این روند در فرهنگ های مختلف یکسان نیست و تفاوت هایی در بازنمایی عناصر گفتاری دیده می شود. توجه بیشتر به زبان گفتاری می تواند به درک عمیق تر از نقش آن در تحول زبان فارسی کمک کند. همچنین، تهیه منابع معتبر درباره زبان گفتاری برای ویراستاران، داستان نویسان و مترجمان می تواند سبب بهبود کیفیت زبانی و تعامل موثرتر نویسندگان و مخاطبان شود.

کلیدواژه ها:

گفتاری نویسی ، زبان گفتار ، فرهنگ عامیانه ، فرهنگ فارسی گفتاری ، فارسی شکسته