شمول گرایی در هوش مصنوعی از نگاه فلسفی – حقوقی

توسعه سریع هوش مصنوعی، توجهات را به شدت به پیامدهای فلسفی و حقوقی آن، به ویژه در مورد تبعیض و سوگیری، معطوف کرده است. یک ضعف اساسی در این گفتمان، تاکید بر مفهوم «شهروند» است که مقوله ای انحصاری بوده و تمامی ذی نفعان را در بر نمی‎گیرد. دستیابی به فراگیری واقعی در سیستم های هوش مصنوعی نیازمند تغییر بنیادین در اصطلاحات، از «شهروند» به مفهومی فراگیرتر است. عنوان «فرد»، جایگزین متداولی است، اما اصطلاح حقوقی «شخص» از فراگیری بالاتری برخوردار است. چون هم اشخاص حقیقی و هم اشخاص حقوقی را در بر می گیرد. این پژوهش با روش تحلیل مفهومی و انتقادی در چارچوب اندیشه فلسفی- اخلاقی، و فقهی- حقوقی و با ابزار کتابخانه‎ای تاکید می کند که محافظت از این فراگیری نه تنها یک ضرورت اخلاقی، بلکه یک الزام حقوقی است و به بررسی در مبانی فقه امامیه به عنوان نگرش حقوق شرعی می پردازد تا از رویکرد شخص محور پشتیبانی و آن را تبیین کند. این مقاله با تلفیق استدلال های فلسفی-اخلاقی، و فقهی-حقوقی، چارچوبی مستحکم تر برای طراحی و حکمرانی سیستم های هوش مصنوعی فراگیر ارائه داده است.

کلیدواژه ها:

فلسفه هوش مصنوعی ، فقه و حقوق هوش مصنوعی ، شمولگرائی ، شهروند ، افراد ، اشخاص ، فراگیری