بررسی تاثیر توسعه پایدار بر گردشگری روستایی

بافت کالبدی روستاهای ایران، دارای الگوهای بصری و زیباشناختی بوده و در این میان بافت کالبدی برخی از روستاهای کشور به دلیل برخورداری از ویژگی های خاص معماری تاریخی و فرهنگی به عنوان میراثی ارزشمند و بجای مانده از نیاکان ما به شمار می رود و می تواند محیطی مطلوب و جذاب برای روستاییان با جذب بیشتر گردشگران به رونق و توسعه صنعت گردشگری در این روستاها کمک فراوانی بنماید. لذا هدف از این مقاله نیز بررسی تاثیر بهسازی بافت های با ارزش روستایی در توسعه پایدار صنعت گردشگری، شناخت محدودیت ها و پتانسیل های گردشگری منطقه در زمینه های اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و زیست محیطی و ارائه راهکارهایی برای توسعه صنعت گردشگری در روستاهای مورد مطالعه می باشد. نوع تحقیق کاربردی و روش تبیین و بررسی آن توصیفی-تحلیلی و پیمایشی بوده است. برای گردآوری اطلاعات از روش کتابخانه ای و مطالعات میدانی استفاده شده است. مطالعات میدانی از طریق طراحی و تکمیل پرسشنامه از دو گروه نمونه از روستاییان (۱۸۶ نفر) و گردشگران (۱۲۰ نفر) روستای آبشار بیشه که به طور تصادفی انتخاب شده اند صورت گرفته و با استفاده از آزمون خی دو و تحلیل واریانس به تجزیه و تحلیل اطلاعات پرداخته شده است. نتایج پژوهش حاضر حاکی از آن است که بهسازی بافت با ارزش روستایی نقش موثری در توسعه پایدار صنعت گردشگری در روستای مورد نظر داشته ولی جهت رسیدن به اهداف مورد نیاز می بایستی توجه ویژه در سایر بخش ها نظیر اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی و زیست محیطی انجام گیرد.

کلیدواژه ها:

روستا ، بهسازی بافت با ارزش روستایی ، توسعه پایدار ، گردشگری روستایی