نقش تربیتی ایمان در بهبود رفتار و علاقه به تحصیل و یادگیری نوجوان از منظر مکتب های اگزیستانسیالیسم، پست مدرنیسم و اسلام

این پژوهش به بررسی نقش تربیتی ایمان در ارتقای رفتار، انگیزش تحصیلی و علاقه به یادگیری نوجوانان از منظر سه رویکرد اگزیستانسیالیسم، پست مدرنیسم و اندیشه تربیتی اسلامی می پردازد. هدف اصلی تبیین چگونگی تاثیر ایمان به عنوان سازهای معنایی، ارزشی و هویتی بر بهبود خودتنظیمی رفتاری و تقویت پیوند نوجوان با فرایند یادگیری است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسنادی است و با تحلیل متون اصلی هر مکتب، مفاهیم بنیادین، ایمان، آزادی، هویت، معنا، عاملیت و تربیت واکاوی شده است. یافته ها نشان می دهد در اگزیستانسیالیسم ایمان به منزله انتخاب آگاهانه و تعهد وجودی موجب مسئولیت پذیری، اصالت رفتار و جهت مندی یادگیری می شود؛ در پست مدرنیسم ایمان به عنوان گفتمان هویت ساز و سازنده روایت شخصی به نوجوان امکان می دهد تجربه یادگیری را در بستر چندصدایی و تنوع فرهنگی بازآفرینی کرده و رفتارهای سازگارانه تری بروز دهد؛ و در مکتب تربیتی اسلام ایمان با پیوند دادن بعد شناختی، عاطفی و اخلاقی موجب تقویت خودمهارگری، ایجاد امید و معنا و افزایش میل به کسب علم به عنوان ارزش دینی و اجتماعی می شود. تحلیل نهایی نشان می دهد هر سه رویکرد با وجود تفاوت، مبانی ایمان را عنصری موثر در سامان دهی رفتار، ایجاد انگیزش درونی و پیوند عمیق تر نوجوان با یادگیری تلقی می کنند. جمع بندی پژوهش بیانگر آن است که تربیت مبتنی بر ایمان اعم از ایمان وجودی، هویتی یا الهی می تواند چارچوبی پایدار برای بهبود رفتار و افزایش علاقه تحصیلی فراهم آورد و در طراحی برنامه های تربیتی و آموزشی برای نوجوانان قابل بهره گیری است.

کلیدواژه ها:

ایمان ، تربیت ، نوجوان ، رفتار ، علاقه به یادگیری ، اگزیستانسیالیسم ، پست مدرنیسم ، تربیت اسلامی