تحلیل برهم کنش افزودنی های شیمیایی در بتن و تاثیر آن بر خواص مکانیکی و دوام سازه های بتنی

افزودنی های شیمیایی به عنوان یکی از مهم ترین اجزای بتن مدرن نقش تعیین کننده ای در بهبود خواص بتن تازه و سخت شده ایفا می کنند. با گسترش استفاده از بتن های پر مقاومت، خودتراکم و بادوام، کاربرد همزمان چندین نوع افزودنی شیمیایی در طرح اختلاط بتن افزایش یافته است. هدف این پژوهش تحلیل برهم کنش میان افزودنی های شیمیایی مختلف و بررسی تاثیر آنها بر خواص مکانیکی و دوام سازه های بتنی است. این تحقیق با روش مروری-تحلیلی و بر پایه بررسی مقالات علمی، استانداردهای بین المللی و مطالعات آزمایشگاهی معتبر انجام شده است. در این پژوهش اثر متقابل فوق روان کننده ها، کندگیرکننده ها، زودگیرکننده ها، مواد حباب زا و بازدارنده های خوردگی بر مقاومت فشاری، مقاومت کششی، نفوذپذیری، زمان گیرش، دوام در برابر عوامل محیطی و عملکرد بلندمدت بتن مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که استفاده صحیح و سازگار از افزودنی های شیمیایی می تواند موجب کاهش نسبت آب به سیمان، افزایش مقاومت فشاری تا بیش از ۳۰ درصد، کاهش نفوذپذیری، بهبود مقاومت در برابر حملات شیمیایی و افزایش عمر مفید سازه های بتنی شود. همچنین مشخص گردید عدم سازگاری برخی افزودنی ها با یکدیگر یا با نوع سیمان مصرفی می تواند موجب افت مقاومت اولیه، افزایش زمان گیرش یا کاهش دوام بتن گردد. بر اساس یافته های تحقیق، انتخاب مناسب نوع و مقدار افزودنی ها و انجام آزمایش های سازگاری پیش از اجرا مهم ترین عامل دستیابی به بتن با عملکرد مطلوب و دوام بلندمدت محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

افزودنی ، شیمیایی ، فوق روان کننده ، دوام بتن